Begin december blijken mijn man en ik beide nog wat verlofdagen over te hebben. We besluiten de kerstvakantie vrij te nemen. In overleg met opa mogen we de camper lenen. Hoewel het eigenlijk een driepersoonscamper is, lukt het met twee kleuters nog prima. Nu onze kinderen 4 en 5 jaar oud zijn en naar school gaan, zijn de mogelijkheden om er op uit te trekken wat beperkt. Maar met de camper op winterreis leek ons een leuke uitdaging. Wie weet, bedachten we, kunnen we zelfs wel skiën!


In het ruim onder het grote bed pakten we dit keer geen fietsen in. Wel twee kisten vol met lekker dikke winterkleding, skipakken voor de kinderen en onze snowblades en skischoenen. Omdat de camper niet zo heel groot is zijn de mogelijkheden om speelgoed mee te nemen beperkt. In de zomer nemen we meestal wat zandspeelgoed, fietsjes en een bal mee. Nu beperken we ons tot twee stepjes. Een kratje met wat autootjes, kleurspullen en gezelschapsspelletjes is voldoende voor in de camper.

Op de eerste zaterdagmorgen van de kerstvakantie vertrekken we, wat later dan gepland, richting Duitsland. Een vertraging met een leuke oorzaak. Vrijdag is onze dochter 4 jaar geworden. Dat hebben we thuis al gevierd. Maar nu doen we dat nog even over met opa. Het doel is Zuid-Duitsland, maar op de eerste dag zijn de kinderen nog niet in reisstemming. We besluiten de Rijn te volgen, maar ver komen we niet. We stoppen op een camping bij de Lorelei. De kinderen kunnen er lekker rennen en steppen. We maken een wandeling naar de Lorelei, maar door de gure wind kan het verhaal over de nimfen de kinderen niet echt boeien.

Waldkirch
We besluiten de volgende morgen al weer door te rijden. We volgen de Rijn nog een poosje. Als de kinderen ongedurig worden stoppen we even voor een wandeling. Daarna nemen we de snelste route richting het zuiden. In het plaatsje Waldkirch staat in de camper-app een goede camperplaats. Een parkeerplaats aan de rand van het park, met een speeltuin, minigolfbaan en een Waldlehrpfad op wandelafstand. We maken een korte wandeling om de omgeving te verkennen. Als we rond de roeivijver lopen worden we beloond met een schitterend uitzicht op de ondergaande winterzon.
De volgende morgen volgen we met de kinderen het Waldlehrpfad. Op onze reizen hebben we ervaren dat de meeste Duitse plaatsen zo’n pad hebben. Onze kinderen houden van wandelen en zijn al best grote afstanden gewend. Toch maakt zo’n pad met informatieborden de wandeling vaak net wat interessanter. Het pad aan deze kant van Waldkirch gaat met name over de orgelbouw in de streek en de natuur rond het pad. Aan de andere kant van het dorp loopt nog een route, helemaal naar het kasteel. Het onderwerp van die route is de (roerige) geschiedenis van de streek. Voor de kinderen wacht er nog een verrassing: een speeltuin helemaal op de top. In de zomer kun je er een wandeling maken tussen de boomkronen en daarna via de langste glijbaan van Duitsland weer naar beneden. (vanaf 8 jaar). In een waterig winterzonnetje lopen we terug naar het dorp. We wandelen meteen door naar de bakker voor vers brood. Na toch ruim 10 kilometer gelopen te hebben besluiten de kleuters dat het wandelen gedaan is voor vandaag. Op naar de speeltuin!

Schluchsee
De volgende morgen neem ik de kinderen mee naar de speeltuin. Ondertussen maakt manlief de camper weer reisklaar. We rijden via een schitterende route door de heuvels naar Schluchsee, waar een enorme camperplaats aan de rand van het dorp ligt. Na de lunch maken we met de kinderen een wandeling door het dorp. De wind is guur, zeker aan de rand van het meer. We ontdekken dat er vlak bij de camperplaats een groot park is met een mooie speeltuin. Aan het eind van de middag koelt het snel af, dus warmen we onszelf lekker op in de camper.Met zijn viertjes vieren we kerstavond. We kijken samen naar het eeuwenoude verhaal van de geboorte van Jezus op de iPad en de kinderen kleuren nog lekker in het licht van de kerstboom.

Kerstwandeling
De volgende morgen is het koud, echt guur koud. We kleden de kinderen dus extra dik aan in hun skipakken voor een wandeling. Bij de start van het Waldlehrpfad blijken de borden verdwenen. Vermoedelijk zijn ze weggehaald voor de winter. De wandeling door het winterbos is schitterend, maar blijkt voor onze dochter te guur. “Mama, mijn velletje vindt dat het te koud is om te wandelen”, moppert ze. Samen met papa maakt ze rechtsomkeert en gaat terug naar de camper.
Terwijl papa voor ons een geweldig kerstdiner van spaghetti met bliksaus kookt en de kinderen lekker kleuren kan ik even een blik werpen op de weersverwachting. Misschien, heel misschien gaat het sneeuwen….

Sneeuw
De volgende morgen word ik vroeg wakker. Achter de camper hoor ik een auto door knerpende sneeuw rijden. Het zwaailicht van de sneeuwploeg zie ik door het kiertje van het dakraam. Sneeuw!
Een goede reden om hier te blijven. Dus verhuizen we naar een camping in het dorp.
De kinderen leven zich uit met de slee, bouwen een sneeuwpop en de jongste maakt sneeuwengelen. “Kijk mama, mijn kerstengeltje lacht!” Brrrr.
In de folder van de camping zien we dat er in Titisee een groot zwemparadijs is. Voor de kinderen is er een groot bad met veel glijbanen. Voor liefhebbers van wat meer rust is er ook een mooie lagune met golfslagbad waar kinderen niet toegelaten worden. Hoewel de glijbanen geweldig zijn is het allemaal wat te veel voor onze kleuters: te veel mensen, te veel glijbanen, te veel herrie. Misschien is dit toch meer iets voor oudere kinderen. ’s Avonds leren we meteen dat het automatische opstapje maar beter dicht kan blijven. Het zit muurvast gevroren. Na wat ijsbreekwerk schuift het redelijk ver in. Maar het zal de komende week ook niet meer ontdooien. De rest van onze vakantie wordt ik aan mijn domme actie herinnerd: als we rijden met de camper klinkt er een luid gepiep van de waarschuwing voor het opstapje.

Ingesneeuwd
De volgende morgen sneeuwt het stevig door. We rijden naar het skigebied Feldberg en regelen lessen en ski’s voor de volgende dag. Op de terugweg doen we boodschappen en besluiten door te rijden naar het Radon Revitalbad in Menzenschwand, een dorpje verderop. Als ik om vier uur vanuit het zwembad naar buiten kijk, word ik een beetje onrustig van de enorme laag sneeuw die er valt. We willen namelijk ook nog terug vanuit dit dal naar de camping. We kleden ons snel aan en gaan op pad. Hoewel ik er een hard hoofd in heb dat we nog bij de camping gaan komen, maak ik me ook niet echt zorgen. We hebben voldoende water, stroom en gas aan boord en vlak blij de skipiste in Menzenschwand is volgens de app ook nog een camperplaats. Het dal komen we zo niet uit, daar komen we al snel achter. Het zicht is minimaal en de camper komt de berg niet op. In de schemer leggen we de sneeuwkettingen om en langzaam rijden we terug. Omdat de sneeuw vers is, kunnen we de camper nog heel makkelijk op de plaats rijden. En als echte winterkampeer-beginners hebben we nog geen idee dat we de plaats beter sneeuwvrij kunnen maken….
Als we ’s avonds willen gaan douchen in het toiletgebouw wil onze dochter weten hoe het er buiten uitziet. En hoewel we zien dat er een flinke laag sneeuw ligt, weten we ook niet precies hoeveel. We pakken haar op en laten haar uit de deuropening zakken. De pret is groot als blijkt dat ze tot aan haar kruis in de sneeuw beland.

Skiën in Feldberg
We staan vandaag op tijd op. We hebben geen idee hoe lang het gaat duren om naar Feldberg te rijden. Het blijkt een wijs besluit, want we merken dat we de plaats zonder sneeuwkettingen niet afkomen. Het lukt ons maar net om de kinderen op tijd bij hun skileraar te krijgen.
De jongste mag dit jaar voor het eerst op skiles omdat ze de dag voor de vakantie vier jaar geworden is. Een echt ukkie dus nog, maar gelukkig heeft het skigebied van Feldberg ook een afgescheiden gebied voor de kleinsten. De oudste heeft vorig jaar al les gehad. Hij start een niveau hoger dan zijn zusje en blijkt een snelle leerling. “Mama, ik mag over naar de capetticrew, maar dan moet ik ook

’s middags naar les hoor!” De capetticrew blijkt de spaghetticrew te zijn, de kindergroep voor gevorderde skiërtjes . Zijn juffen spreken alleen Engels en Duits maar gelukkig vindt hij dat geen probleem. Aan het eind van de week racet hij me voorbij op de rode piste. “Mama, ik ga wel vooruit hoor”. Met zijn vriendje samen staat hij onder aan de piste op me te wachten. Ik vrees dat ik me er bij neer zal moeten leggen dat ik over een paar jaar echt de langzaamste van ons gezin zal zijn. De volgende vier dagen doen we iedere ochtend hetzelfde. Ik kleed de kinderen aan, ruim de bedden op en maak het ontbijt klaar. Ondertussen mag manlief buiten het zware werk doen. Hij graaft de camper uit, bikt met een pioniersschep al het ijs los en legt de sneeuwkettingen om. We rijden naar het skigebied. We willen er vroeg zijn, want dan kunnen we dicht bij de piste parkeren. Zo kan de jongste in de camper blijven als haar broer ’s middags skiles heeft. Wij kunnen dan toch even bij hem kijken én hebben zicht op haar in de camper. We merken dat er ook veel camperaars overnachten op de parkeerplaats bij Feldberg. Het is ons niet helemaal duidelijk geworden of het nou toegestaan is of gedoogd wordt. Wel zijn er in de omgeving vrij veel camperplaatsen te vinden die ondanks de kerstvakantie nog voldoende plek hadden.

Oud en nieuw
Op oudjaarsavond steken we om acht uur wat vuurpijlen af voor de kinderen. Ze rennen de halve camping over om iedereen gelukkig nieuwjaar te wensen. Iedereen speelt ons vroege nieuwjaarsfeest vrolijk mee. Wat zijn we blij dat onze kinderen nog geen tijdsbesef hebben. De volgende morgen moeten ze namelijk gewoon weer heel vroeg op. Om middernacht klinkt in onze camper alleen gesnurk. Na vier dagen skiën in slecht weer is het vandaag schitterend. De zon schijnt volop en de gure wind is gaan liggen. Nog voor negen uur sta ik met mijn zoon als een van de eersten op de piste. Wat een geluk, in verse sneeuw de eerste sporen mogen trekken. En dat in de zon op

1 januari! Het is een schitterende laatste dag van onze vakantie. De volgende dag rijden we in één ruk door naar huis. De kinderen zijn moe, ze slapen het grootste deel. Vol verhalen rennen ze de camper uit als we hem bij opa parkeren. “Opaaaaaa, ik kan nu ook skiën met patatjes en met pizzapunten!”

 

N.B.
Vanaf twee overnachtingen krijg je op sommige campings in deze regio’s de Schwarzwaldkarte, daarmee kun je gebruik maken van alle skiliften, maar ook van zwembaden en diverse attracties.
Wij gingen bijvoorbeeld met onze kleuters naar het Badeparadies in Titisee. Een enorm zwembad met meer dan twintig glijbanen. In Menzenschwand ligt een erg mooi zwembad, het Radon Revitalbad. Dit is een soort thermaalbad met radongas.

Het was voor ons de eerste echte winter(sport)vakantie met de camper. We hebben fouten gemaakt waar ervaren camperaars beslist om zullen lachen. We hebben ook veel dingen geleerd. Wat de kinderen betreft hadden we gelukkig ruim voldoende dikke kleding meegenomen. Ook hadden we speelgoed voor buiten en binnen. Vooraf had ik op de iPad wat filmpjes en kerst cd’s gezet die ze nog niet kenden. Maar eigenlijk hebben we de iPad die alleen gebruikt tijdens het koken. Omdat de camper zo klein is moeten ze dan op hun plaats blijven zitten. Reizen in de winter blijkt verrassend makkelijk te zijn. Al hebben we wel ervaren dat het een heel gedoe is om de kinderen steeds weer helemaal aan te moeten kleden als ze naar het toiletgebouw moeten. Al snel ontwikkelde zich het ritueel waarbij we het douche- en tandenpoetsdeel combineerden met het doen van de vaat. (Vanzelfsprekend niet tegelijkertijd, hoewel onze zoon wel voorstelde meteen de vaat en de was mee onder douche te nemen.)

Anita van Dieren

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *