Na een paar fantastische dagen in Tsjechië gaan we langzaam richting Polen. Maar eerst blijven we een paar dagen in het Reuzengebergte. In Harrachov strijken we neer op Camping Jiskri. De beheerder verwelkomt ons in vloeiend Duits. Om de camperclub te promoten, geven we hem een van de laatste vaantjes van de CCN dat hij glunderend in ontvangst neemt.

De glasblazerij ligt vlak naast de camping en wij willen er een bezoek brengen. Maar we hebben pech, deze sluit om 15.00 uur. De winkel is wel open. De borrelglaasjes die we hier een paar jaar geleden hebben gekocht, zijn bijna allemaal gesneuveld. Er worden nieuwe aangeschaft met een mooie zwarte zigzag in de steel, een rib uit het lijf. De zon schijnt uitbundig, we strijken neer op een terras en bestellen een grote sorbet.

Harrachov is bekend vanwege z’n skischans, het is de grootste van Europa. Harrachov telt 1696 inwoners en ligt aan de westkant van het Reuzengebergte, enige kilometers van de Poolse grens verwijderd. Het ligt op ongeveer 700 m hoogte aan een riviertje, de Mumlava en is bereikbaar vanaf Liberec via de lokale weg R14. Dichtbij ligt Desna. Grotere plaatsen in de omgeving zijn Liberec en Trutnov. De mijn, waar zwaar spaat en fluoriet werd gedolven, sloot in 1992 de poorten maar kan nog worden bezichtigd. Harrachov was tot 1945 een plaats met een overwegend Duitstalige bevolking. Na de Tweede Wereldoorlog werd de Duitstalige bevolking verdreven.

Skischansen ‘Čerťák’
Tegenwoordig is Harrachov vooral ’s winters in trek als wintersportplaats maar ook in de zomer kun je in de omgeving goed wandelen en genieten van de natuur van het Reuzengebergte. In Harrachov staan de skischansen ‘Čerťák’.

Špindlerův Mlýn
Vanmorgen hebben we de scooters uit de camper gehaald en zijn naar Špindlerův Mlýn gegaan. Špindlerův Mlýn (afkorting: Spindl, Duits: Spindlermühle) is een kleine stad met skigebied in het Reuzengebergte (Krkonoše), in het district Okres Trutnov in de regio Hradec Králové in het noorden van Bohemen in Tsjechië, vlak bij de grens met Polen. Het ligt in de overgangszone van het Krkonoše Nationaal Park. Het wordt wel eens de ‘parel van het Reuzengebergte’ genoemd. De rivier de Elbe ontspringt ten noordwesten van het stadje. In Špindlerův Mlýn stoppen we bij een stuwmeer. Uiteraard zoeken we ook nog enige geocaches. In het centrum is weinig te doen. Er zijn veel restaurants en winkels, maar daarmee houdt het op. Op de terugweg slaan we nog even rechtsaf omdat daar nog een cache te vinden is. Er is een klein dorpje boven op de berg, wat we nooit gevonden hadden zonder het geocachen. In Harrachov gaan we nog even met onze hond Shine wandelen. Zij moest in de camper achterblijven om op te passen. Sinds kort heeft Shine geen hekel meer aan water. Bij een waterval springt ze dan ook in het water om een stok op te halen. Ongemerkt lopen we, al spelend met de hond, steeds verder. De waterval die we zochten hebben we niet gevonden, wel vier caches. De wandeling is mooi en daar gaat het om.

Jarnołtówek, Polen
Als bestemming wordt Jarnołtówek ingevoerd, is dat een kleine 240 kilometer rijden. We gaan niet rechtstreeks richting Polen, maar rijden eerst richting Trutnov. Het landschap is zeer afwisselend. Maar er zijn ook veel opgebroken wegen, die voor nogal wat oponthoud zorgen. De route loopt grotendeels langs de grens met Polen en komt uiteindelijk via Tsjechië in Polen uit.
De coördinaten die we uit de Bordatlas halen voor een camping, kloppen voor geen meter. Een vriendelijke autochtoon vraagt waar we moeten zijn. Zijn zoon stapt in de auto en rijdt voor ons uit naar de plek waar we kunnen overnachten. Daar worden we vriendelijk ontvangen. Jarnołtówek is een dorp in de Poolse woiwodschap Opole. De plaats maakt deel uit van de gemeente Głuchołazy en telt 820 inwoners. Zodra de campers op hun plaats staan, gaan we de ‘kantine’ in om een pilsje te drinken. De kosten voor het overnachten, inclusief de drankjes, zijn vijf euro.

Zakopane
De volgende dag vertrekken we naar Zakopane. We hebben de navigatie ingesteld op ‘Snelwegen vermijden’. De zon schijnt en het is achttien graden. We moeten een kleine 300 kilometer overbruggen om Zakopane te bereiken. We rijden door heuvelachtig gebied met mooie uitzichten. Als we dichterbij ons doel komen, wordt het mistig. Zakopane ligt op ruim 800 meter hoogte, het is een stad in het uiterste zuiden van Polen met ruim 27.000 inwoners, gelegen in het woiwodschap Klein-Polen. Het is het wintersportcentrum bij uitstek in Polen en een geliefd uitvalsoord voor wandelingen in de Tatra. Lang was Zakopane niet meer dan een klein bergdorpje. Zo is bekend dat er in 1646 niet meer dan 43 inwoners waren. Pas in het midden van de 19e eeuw begon Zakopane als stad in betekenis toe te nemen en oefende ze vooral veel aantrekkingskracht uit op toeristen en kunstenaars uit het 100 kilometer noordelijker gelegen Krakow. In 1889 telde de stad 3.000 inwoners. Vanaf die tijd was het stadje ook makkelijker bereikbaar door een treinverbinding. Tussen 3 januari 1795 en 11 november 1918 hoorde Zakopane bij Oostenrijk. Het was door de Derde Poolse Deling bij Oostenrijk gekomen en door het einde van de Eerste Wereldoorlog kwam het bij de nieuw gevormde staat Polen. Als we de camping Ustup opdraaien, komt een vriendelijke heer ons de plek wijzen en helpt de campers waterpas te zetten. McDonald’s is dichtbij en hier kunnen we ook de mail even checken. Met een volle maag gaan we terug naar de camper, waar Shine op ons wacht.

Morgen gaan we naar het oude gedeelte van Zakopane met de scooter.

Maar de weergoden blijken er anders over te denken. Uitslapen, dat is wat we doen. Vannacht is er heel veel regen gevallen en ook heeft het flink geonweerd. Het blijft regenen en het bezoek aan Zakopane wordt uitgesteld. De eigenaar van de camping heeft naar ons idee smetvrees. Na ieder bezoek aan douche of wc staat hij klaar om tot actie over te gaan en poetst de douche of wc weer schoon. Eigenlijk is het een mooie lummeldag. De dag wordt lekker lui doorgebracht.

Als de zon uiteindelijk toch tevoorschijn komt, stappen we op de scooter om toch nog het vijf kilometer verderop gelegen Zakopane te bezoeken. De scooter wordt geparkeerd en we slenteren de hoofdstraat door. Er zijn veel mensen op de been. De trek slaat toe en we gaan een restaurant in, voor 80 zloty krijgen we een heerlijke maaltijd voorgeschoteld. Terug op de camping laat eigenaar Matsie het ‘smoelenboek’ van de CCN zien. Hij heeft de CCN-sticker op de camper gezien. De Polenreizigers van de CCN hebben hier ook overnacht.

Krakow
Het is tijd om te vertrekken. We gaan naar Krakow en genieten: de zon schijnt en de route is prachtig. Rond het middaguur zijn we in Krakow op ‘Camping Smok’, drie kilometer verwijderd van de stad. Krakow ontstond rond een natuurlijke heuvel, de Wawel. De stad kwam tot ontwikkeling op een kruispunt van oude handelswegen: de Barnsteenroute van de Oostzee naar Rome, en de route van Byzantium naar Neurenberg. Op de Wawel werd een burcht gebouwd, waar gedurende vijf eeuwen de Poolse koningen resideerden. Een van hen was Casimir de Grote, die in 1364 de nog steeds bestaande universiteit stichtte, op die van Praag na de oudste in Midden-Europa.

De scooters worden weer voor de dag gehaald en we rijden naar de rand van het centrum. In de verte zien we prachtige gebouwen. De oude binnenstad is geweldig. Het eerst zien we het kasteel aan de Wisla. Menige kerk en kathedraal wordt bezocht. De kathedraal deed ons denken aan de kerk in Santiago de Compostella. Het is allemaal goud wat er blinkt. De Polen zijn erg gelovig, veel mensen knielen op de koude vloer om te bidden. In de Lakenhal zijn allemaal kraampjes met prullaria. Als we uitgekeken zijn, lopen we terug naar de scooter; maar op weg ernaartoe eten we eerst nog een ijsje en gaan dan nog even naar boven, het kasteel in, om te genieten van het mooie uitzicht en de gebouwen. Terug bij de camper worden we vrolijk begroet door Shine. Samen met de buren praten we nog even na in de laatste zonnestralen van deze dag.

Wieliczka
Dat is onze volgende bestemming. Als we Wieliczka binnenrijden, worden we direct al verwezen naar een parkeerplaats. Maar omdat we willen overnachten, rijden we verder. Op een parkeerplaats nabij de zoutmijn kunnen we voor 20 zloty’s parkeren en overnachten tot de volgende dag 12.00 uur.

De Wieliczka-zoutmijn ligt in het plaatsje Wieliczka nabij Krakow. De mijn is een van de oudste zoutmijnen ter wereld. Het winnen van zout op deze plek werd voor het eerst vermeld in 1044. De gangen van de mijn zijn in totaal 300 kilometer lang en bereiken een diepte van 327 meter.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de zoutmijn gebruikt door de Duitse bezetters als opslagplaats. In 1992 is na een grote overstroming de productie van zout stopgezet.

Om 13.30 uur is er een rondleiding in het Engels. Hier boeken we de gids. Er is nog voldoende tijd om eerst een broodje te eten. Ook het avondeten wordt voorbereid, zodat dit straks alleen maar warm gemaakt hoeft te worden.

De tour begint exact om 13.30 uur en we krijgen een ‘oortje’ om de gids goed te kunnen volgen.

We beginnen een trap van 380 treden af te dalen. Niet steil naar beneden maar om de tien treden linksaf, om duizelig van te worden. Dan vallen we van de ene verbazing in de andere. Het ziet er geweldig uit onder de grond. Prachtig aangelegd. De balken zijn wit van het zout. We zien hoe het zout gewonnen wordt, het is zwaar werk.

De afdaling gaat tot 150 meter diepte. Daar is de prachtige St. Kinga-Kapelle, met allerlei muurschilderingen en beelden uit zout. De vloer en de trap zijn uit zout gehakt met een patroon erin. Er hangen kroonluchters van zout aan het plafond met zoutkristallen eraan. De akoestiek is geweldig. Het geluid komt goed tot zijn recht. Onder de grond zijn ook souvenirshops, koffiecorners een hotel en een restaurant. Dan begint ineens mijn telefoon berichten binnen te halen. Op 150 meter onder de grond vrije Wifi! We dalen in totaal 800 treden en gaan met de lift in anderhalve minuut weer naar boven. Bij de camper praten we nog wat na onder het genot van een Mummelmann. Morgen gaan we verder naar Auschwitz.

Auschwitz
Auschwitz was een verzameling van concentratie- en vernietigingskampen die tijdens de Tweede Wereldoorlog door nazi-Duitsland nabij de Poolse stad Auschwitz (Pools: Oświęcim) werd opgezet. Het was het grootste van alle Duitse concentratiekampen en bestond uit Auschwitz I (basiskamp), Auschwitz II-Birkenau (vernietigingskamp), Auschwitz III-Monowitz (een werkkamp) en een aantal subkampen. We rijden tot vlak bij de parkeerplaats, bij de ingang van het basislager. Na 40 zloty’s armer te zijn geworden, kunnen we hier overnachten. Het basislager is alleen met een gids te bezoeken, of je moet wachten tot 15.00 uur: dan mag je zo naar binnen. Wel even een kaartje kopen! Omdat het nog vroeg is gaan we eerst naar Birkenau. De bus staat al op ons te wachten. Het is een kleine drie kilometer verderop. Als je het kamp binnenloopt , bekruipt je een onwezenlijk gevoel. In de barakken werden 400 mensen opgesloten, waar normaal 52 paarden werden ondergebracht. Met z’n vieren in één ‘bed’, om en om, om te kunnen slapen. Dan gaat het verder naar de ‘sauna’ waar de kleding werd gedesinfecteerd door middel van stoom. Verdere details wil ik niet beschrijven. Onmenselijk, wat hier gebeurd is! Terug in Auschwitz gaan we naar het basiskamp dat nu ingericht is als museum. Per land worden beschrijvingen en foto’s getoond over de verschrikkingen die de gevangenen zijn aangedaan. We houden het niet langer vol om deze mensonterende situaties te zien. De impact is zo overweldigend, we kunnen dit niet begrijpen. We zijn er stil van. Terug bij de camper hebben we het erover en drinken een pilsje. Ik ga pannenkoeken bakken. Hermien zet koffie. Straks nog even bij de buren de route voor morgen doornemen.

Jarnołtówek
Na een nacht slecht slapen,worden we rond 8.00 uur wakker. De route naar Jarnoltówek hebben we eerder gereden. Aanvankelijk is het zwaar bewolkt met nu en dan een drupje regen, maar gaandeweg wordt het lichter en gaat zowaar de zon schijnen. Ook vandaag rijden we via binnenwegen en vermijden we snelwegen, als die er al zijn. In menig dorpje zijn de boeren druk bezig om de aardappel- en/of bietenoogst binnen te halen. Op de camping kunnen we pas na 15.00 uur inschrijven, eerder is de eigenaresse niet aanwezig. Wij drinken een pilsje, de dames geven de voorkeur aan een coupe ijs. Dan moeten wij – penningmeester en secretaris- aan het werk voor de CCN. Ook al ben je op vakantie … de CCN achtervolgt je altijd. Laat in de avond kruipen we het bed in.

Bautzen
Na een tocht van 186 km komen we in Bautzen op de parkeerplaats. Die is echter vol, dus zoeken we een andere overnachtingsplaats. Die vinden we aan de rand van de stad. Hierna gaan we, na de koffie, Bautzen in. In de binnenstad luisteren we naar een blaaskapel. Morgen rijden we in één ruk door naar de Harz. Een afstand van 357 kilometer. De camperplaats die we hebben uitgezocht is aan een stuwmeer (Schulenberg im Oberharz).

Schulenberg im Oberharz
Schulenberg im Oberharz is een gemeente in de Duitse deelstaat Nedersaksen. De gemeente maakt deel uit van de Samtgemeinde Oberharz in de Landkreis Goslar. De plaats ligt aan de Okerstausee.

Op de camperplaats staan al een tiental campers. Er is plaats voor ongeveer twintig campers met een beperkt aantal stroomaansluitingen. Het uitzicht op de Okerstausee is prachtig. We gaan wandelen en vinden hier ook een aantal caches. Na twee uur komen we terug bij de camper en genieten van een kop koffie en het uitzicht. De volgende dag gaan we op pad met de scooter om boodschappen te doen in Altenau. Vervolgens gaan we in de bergen wandelen via de gps. In de omgeving zijn een aantal caches verstopt, we kunnen deze via een mooie route lopen. In de logrol zien we dat er ook, voor ons bekende, Nederlanders de caches gevonden hebben. De wandeling brengt ons op grote hoogte, vanwege de vele stijgingen. Moe maar voldaan komen we terug bij de camper. De zon schijnt nog steeds volop. Deze dag hebben we 22 caches gevonden. Wij blijven nog een nacht. Onze medereizigers hebben een afspraak in Ochtrup bij RSF en vertrekken na de koffie. Wij gaan vandaag weer op pad om wat caches te vinden. Door deze manier van wandelen komen we op mooie plekken, die we anders niet gevonden zouden hebben. Shine geniet van het feit dat ze los mee kan wandelen. Geen gedoe met een riem die haar enthousiasme steeds remt. Soms moeten we van het pad af omdat een cache diep in het bos ligt. Dan is het een hele onderneming om de cache te vinden.

We gaan terug naar de camper, eten wat en gaan dan op de scooter naar Clausthal-Zeller Berg om benzine te tanken. De zon is inmiddels onder en het wordt koud op de scooter. Maar terug bij de camper worden we weer enthousiast begroet door Shine. Dit is de laatste dag in de Harz. Morgen rijden we naar huis (350 km).

De Zwervers

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *