Er wordt een lange reis gepland waarbij we tien landen zullen aandoen, namelijk Nederland, Duitsland, Polen, Litouwen, Letland, Estland, Finland, Noorwegen, Zweden en Denemarken. Wat hebben we veel beleefd, mooie en verdrietige dingen. Geweldige natuur, slechte wegen, prachtige steden en bijzondere plekken gezien en vele kilometers gereden.

De reis start begin mei in Nederland, ons moederland, we wonen dicht bij de grens met Duitsland. In Duitsland gaan we via Keulen en de Moezel naar het zuiden. In Isny gaan we met Willem en een groep CCN-leden op bezoek bij Hymer en Dethleff. Hier ontmoeten we ook onze medereizigers.

Polen
Na afloop van het evenement gaan we met drie campers over de snelweg naar het noorden en bereiken Polen. Ook hier reizen we meestal over de snelweg maar voor de overnachtingen gaan we de binnenlanden in. De binnenwegen zijn in Polen erg slecht, we passeren gaten in het wegdek van wel tien centimeter diep. We slalommen er omheen evenals de Polen doen.

Onze eerste overnachting in Polen is op een camping genaamd ‘Am Fishteigh’, de coördinaten worden in de TomTom gezet, maar we vinden geen camping! In een klein dorpje gaan we een grindweg in, een jonge man in een tuin wijst dat we rechtdoor moeten en dan linksaf. Op het kruispunt zien we een oud mannetje midden op de zandweg staan wuiven dat we bij hem moeten zijn. De camping is een stuk gras met wat houten huisjes en een paar parkeerstroken voor campers, hier mogen we staan. De stroomvoorziening zit aan de achterkant van de huisjes evenals een kraan voor vers drinkwater. Voor het toiletgebruik en douchen, krijgen we de sleutel van een van de huisjes, waar de boiler voor ons wordt aangezet. We betalen € 10 per camper, dan zegt de man in zijn beste Duits: ‘Ik ga naar huis’. Nu zijn we alleen op de camping, het is prachtig weer en we zitten tot laat in de avond samen buiten.

We vervolgen onze reis over een prachtige nieuwe snelweg waar tol betaald moet worden maar dat hebben we er wel voor over, het schiet lekker op. Aan het eind van de middag zoeken we een overnachtingplaats, campings zijn er niet in de buurt. Er worden verschillende parkeerplaatsen bekeken, maar het is er vies en modderig met grote plassen water en er staan vrachtwagens met lawaaiige koeling. We rijden een doodlopende straat in, aan het eind staat een oud huis. Daarachter, aan een zandpad, wordt een prachtig nieuw huis gebouwd. Ik vraag of we hier voor één nacht met drie campers mogen staan. De jonge man zegt dat het volgens hem wel kan maar hij gaat even met zijn ouders overleggen, die in het oude huis wonen. Hij komt terug en zegt dat we samen 25 euro moeten betalen aan zijn ouders, dit doen we graag. We hebben een prachtige plek in the middle of nowhere.

Camperpech
De volgende morgen is er nog 300 km te gaan tot de grens met Litouwen, ons volgende doel.
Op een parkeerplaats onderweg drinken we koffie, maar als we verder willen gaan, dan wil onze camper niet meer starten. Dick belt met de ANWB, er zal een servicewagen komen. Tijdens het wachten wordt er een zekering verwisseld en jawel, hij doet het weer. De ANWB wordt afgebeld en we gaan verder, maar nu blijft er een rood lampje branden. We stoppen weer op een parkeerplaats en kijken in het instructieboekje,er is iets met de inspuiting niet in orde. Weer wordt de ANWB gebeld. We moeten wachten, er is een servicewagen onderweg. Elk uur belt de ANWB terug met de vraag of er al iets gebeurt. Nee dus, we blijven maar wachten. Drie uur later komt er een autoambulance. De chauffeur spreekt alleen Pools en hij maakt ons duidelijk dat de camper op de ambulance gaat en hij ons naar een Fiatgarage brengt in Suwatki, 55 km verderop. De andere twee campers volgen. Het is zondag, dus wij zullen waarschijnlijk niet geholpen worden vandaag. Bij aankomst horen we dat we morgenvroeg om zeven uur aan de beurt zijn. We nestelen ons met de drie campers op de parkeerplaats en gaan in de buurt heerlijk uit eten. De volgende morgen loopt de wekker al om 6 uur af en een uur later zijn we aan de beurt. De camper wordt op een computer aangesloten en het euvel is snel verholpen. Ook wordt er nog even naar de verlichting van de scooterdrager gekeken. Om 9.30 uur is alles klaar, we betalen 240 PZL en gaan op weg naar Litouwen.

Litouwen
Litouwen is de grootste van de drie Baltische Staten en een van de verborgen parels van Noord-Europa. Er zijn eenzame landschappen, oeroude bossen en duinen aan de kust. Ook zijn er veel nationale parken met ongerepte natuur. We passeren de grens rond elf uur en meteen is het een uur later vanwege het tijdverschil. Ons eerste doel is het Grutas Park in Druskininkai.Viliumas Malinauskas heeft 90 gigantisch grote beelden van verheerlijkte personen en monumenten uit de Sovjettijd langs een bospad opgesteld. Elk is voorzien van een informatiebordje in het Engels. Hij vindt dat de volgende generatie niet mag vergeten hoe de Litouwers hebben geleden onder het Sovjetbewind. Het is indrukwekkend hoe groot de beelden zijn, als je er naast gaat staan voel je je wel erg klein. Er staan ook verschillende beelden van Lenin. Sommige beelden waren onthoofd door uitzinnige Litouwers in 1991 maar de schade is hersteld. Een beeld van een Russische soldaat is gemaakt van Duitse vliegtuigwrakken door Duitse krijgsgevangenen. Verder is er in het bos een kleine dierentuin en een speelplaats voor kinderen.

We gaan verder naar Landgoed Camping Harmonie in Druskinkai. Het is een prachtige camping met een Nederlandse eigenaar, Wim uit Rotterdam, en zijn Litouwse vrouw. Wim doet veel goeds voor de arme bevolking van het plaatsje en leert de kansarme jongeren Engels en Duits, hij gaat met hen trainen op de mountainbike en laat ze klusjes doen op de camping zodat ze wat kunnen verdienen. Hij heeft een prachtige blokhut op de camping gebouwd. Elke avond om acht uur staat daar koffie klaar voor de campinggasten.

De scooter gaat van de drager en we toeren door de omgeving en gaan naar Trakai. Er is een prachtig middeleeuws waterkasteel op een eiland. Wel is het erg toeristisch, er zijn allerlei kraampjes met souvenirs, het is er gezellig druk. Ineens wordt het erg donker en breekt er een geweldige onweersbui los met harde wind en slagregen. We vluchten in een van de kraampjes en met ons vele andere toeristen, het water loopt ons over de schoenen. Als de regen minder wordt gaan we terug naar de camping waar de zon schijnt en we samen van een heerlijke barbecue genieten.

De volgende morgen staan we om 8.45 uur klaar,Willem zal ons naar het station brengen, vanwaar we met de trein naar Vilnius gaan. Met zijn zessen kruipen we bij hem in de stationcar. Wij met zijn tweeën in de bagageruimte, het hobbelt vreselijk (onze arme ruggen!) over de slechte wegen. De trein is mooi op tijd, de juffrouw die de kaartjes verkoopt staat even later met een pet op en een spiegelei in de hand op het perron, ze heeft duidelijk een dubbele taak en zorgt er voor dat de trein punctueel op tijd verder gaat.

Zowel vanaf de heuvels boven de oude stad, als vanaf de vele terrasjes tussen de talloze torens wordt duidelijk dat Vilnius een zeldzaam mooie stad is. De oude stad die sinds1994 op de Unesco Werelderfgoedlijst staat is in feite één groot bouwkundig monument.

Vele gebouwen zijn al gerestaureerd, andere staan nog in de steigers. Er zijn alleen al veertig kerken in deze stad, de een nog mooier dan de ander. Er zijn schitterende monumentale gebouwen en prachtig groene parken. We slenteren door de straten en parken, bezoeken verschillende kerken en maken mooie foto’s, lunchen op een terras en vinden ondertussen ook nog een aantal caches.De tijd vliegt, we moeten al weer richting de trein. Nog even naar de overdekte markt voor vers fruit en dan snel naar het station voor de terugreis. Willem staat al op ons te wachten en brengt ons terug naar de camping. Hier drinken we in de zon een koel pilsje op de fantastische dag in Vilnius.

Trakai met middeleeuws waterkasteel
Het indrukwekkende Kasteeleiland was tijdens het bewind van Vytautas de Grote het centrum van de macht. Eind 19e eeuw vormden de trieste ruïnes op het eiland een inspiratiebron voor dichters en schilders. Merkwaardig genoeg werd in de jaren 50 van de vorige eeuw, dus tijdens het Sovjetbewind, de reconstructie ter hand genomen, die in 1987 werd afgerond.

Vandaag gaan we het waterkasteel bezoeken. Het is stralend weer en ook al lekker druk op de boulevard. Een houten voetbrug verbindt het Kasteeleiland met het vasteland. We wandelen langs de oever van het eiland zodat we het idyllische landschap en de omvang van het kasteel ervaren. Van mei tot oktober liggen jachten naast het Kasteeleiland aangemeerd, deze kunnen per uur worden gehuurd. Het valt ons op dat er veel groepen kinderen rondlopen, van kleuters tot wat oudere met hun begeleiders. Op het vasteland is een boulevard met allerlei kraampjes vol souvenirs en andere prullaria. We eten een heerlijk ijsje en gaan verder.

In Litouwen zijn de hoofdwegen goed te berijden, de zijwegen zijn van zand of grind en net een wasbord. De meeste huizen zien er nog erg armoedig uit met daken van golfplaten en geen verf op het houtwerk. Vooral in de dorpjes is het erg armoedig, je ziet regelmatig paard en wagen met mensen erop, ze zijn over het algemeen heel vriendelijk.

Kruisenheuvel
Ons volgende doel is de Kruisenheuvel– een bizar bedevaartsoord – in de buurt van Siauliai. Een heuvel te midden van een veld met duizenden kruisen in allerlei maten is een van de indrukwekkendste bezienswaardigheden van Letland. In 1831 verschenen de eerste kruisen op de heuvel. In de tijd dat de Sovjets Litouwen – in 1940- bezetten stonden er honderden grote kruisen. In 1961 haalden de Sovjets de heuvel leeg en in 1973 ging de bulldozer er overheen, in 1975 nog een keer, maar de kruisen bleven terugkomen. Tenslotte werd de heuvel met rust gelaten. In 1993 was Paus Johannes Paulus II er op bezoek en ter ere van hem werd er een groot kruis geplaatst. Er staan inmiddels talloze houten, stenen, glazen en stalen kruizen, al dan niet versierd en in allerlei maten, van klein tot geweldig groot, wel honderdduizenden, je wordt er helemaal stil van als je het ziet. Sommige hebben een boodschap of een naam. Mensen uit allerlei landen van de wereld komen hier naar toe om er een kruis bij te zetten, soms van een hele familie. Het is niet alleen een symbool van hoop maar ook van verzet. Achter de Kruisenheuvel is een klooster met een kerk, hier is een groot raam gemaakt zodat je vanaf de kerk op de kruisen kijkt. Wij blijven op de grote parkeerplaats overnachten en lopen ’s avonds als de heuvel verlicht is, nog een keer rond, erg indrukwekkend.

In het vorige deel, hebt u onze reis kunnen volgen door Duitsland, Polen en Litouwen, nu gaan we verder door Letland en Estland.
Letland ligt ingeklemd tussen de twee andere Baltische Staten en wordt gekenmerkt door prachtige bossen en meren, historische stadjes en grotendeels nog onontdekte steden. Een uitzondering daarop is de hoofdstad Riga waar drommen West-Europeanen op afkomen vanwege het rijke culturele erfgoed en het uitgaansleven.

Riga
De campers parkeren we op de citycamping, deze wordt 24 uur per dag bewaakt. Van hieruit kunnen we lopend naar de binnenstad, de afstand ernaartoe is ongeveer drie kilometer.
Door zijn lange geschiedenis als handelscentrum is Riga de grootste stad van de Baltische Staten, dit vind je terug in de architectuur. In het oude centrum staan veel middeleeuwse pakhuizen en gebouwen in de stijl van de Hollandse renaissance. Tevens is de stad rijk aan Jugendstilbouwkunst, dat door Unesco op de Werelderfgoedlijst is geplaatst.

Riga ligt aan de westelijke Dvina, via een brug komen we in het oude stadshart. Het slot staat in de steigers, vele prachtige gebouwen in Jugendstil zijn al gerestaureerd, deze zijn rijkelijk versierd met allerlei krullen en tierelantijntjes. We bezoeken het Raadhuisplein met het oranje gekleurde ‘Huis van de Zwarthoofden’. Al deze mooie gebouwen zijn in de Tweede Wereldoorlog door Duitse bommen vernietigd. Vóór het 8oo-jarig bestaan van de stad in 2001 plaatsvond had een herbouwprogramma plaats. Wij kunnen wel zeggen dat dit goed gelukt is. Wat een prachtige gebouwen in deze mooie en vooral schone stad. Waar je ook kijkt, zelfs omhoog, zie je de mooie versierselen. Riga wordt niet voor niets het Parijs van de Baltische Staten genoemd. Ook zijn er prachtige kerken te bewonderen zoals de St. Petruskerk, dit opvallende gebouw werd sinds de 13de eeuw herhaaldelijk verwoest en weer herbouwd. Ook de Russische Orthodoxe Kathedraal wordt bezocht, hij ligt te blinken in de zon, de vijf koepels lijken wel van goud. Hier is net een dienst bezig en we mogen niet naar binnen omdat we een korte broek dragen tot boven de knieën en ons hoofd niet bedekt is, wel mogen we even door het raam kijken. Er wordt ons geadviseerd te wachten, omdat er zo een sacrament staat te gebeuren met een processie rond de kerk. De klokken beginnen te luiden en de geestelijken lopen met kruizen, wierook en schilderijen biddend en zingend rond de kathedraal, gevolgd door de gelovigen. Eenmaal terug voor de kathedraal wordt iedereen rijkelijk bestrooid met wijwater, ook wij, want we staan met de neus vooraan.

Gauja National Park
De hoofdwegen in Letland zijn soms goed en soms verschrikkelijk slecht. Als je een zijweg ingaat zit je meteen op grindpaden. Om in het park te komen moeten we 15 km over een grindpad dat niet alleen erg stuift, maar ook vreselijk hobbelt, we rijden niet harder dan 30 km per uur. De lokale bewolking trekt zich nergens wat van aan en haalt ons in of komt ons tegemoet met minstens 80 km per uur. Het is dan net of je in een dichte mist zit, je ziet geen hand voor ogen meer. Zo komen we op de prachtige parkeerplaats Zvârtes iezis, midden in het natuurgebied en besluiten hier te blijven overnachten. Na de lunch gaan we wandelen, eerst betalen we € 0,75 p.p. (gepensioneerden prijs) bij het informatiecentrum. Bij de rivier Amata zijn grote afgesleten rode rotsen (Duivelsbergen) die door het water in grillige vormen zijn veranderd. We komen bij een hangbrug waar een waarschuwingsbord hangt dat we er niet over mogen, dat begrijpen we natuurlijk niet, er zit alleen een ketting voor, daar kunnen wij wel overheen. We maken een prachtige wandeling door het gebied en langs de rivier. Volgens de boeken kun je er ijsvogels en visotters tegenkomen, maar jammer genoeg zien we geen wild. Bij het infocentrum eten we een heerlijk ijsje en genieten tot laat in de avond van de prachtige plek, het mooie weer en de rust.
In Letland zijn de wegen nog slechter dan in Litouwen, vele gaten in de weg waar je omheen moet slalommen. Ook de huisjes zien er erg armoedig uit. Het landschap is glooiend met grote graan- en koolzaadvelden. In de grote steden zijn de huizen veel beter en er zijn volop moderne winkels.

Estland
Het kleinste van de drie Baltische landen. Het is een mix van middeleeuws erfgoed en technologische vooruitgang, het heeft zichzelf na de Sovjettijd opnieuw uitgevonden. Het heeft zich aangepast aan de moderne tijd en ook zijn culturele identiteit behouden.
Het eerste dat opvalt is, dat de straten veel beter zijn en ook de huizen zien er beter uit. Aan de rand van de grote steden zie je nog veel sombere Sovjetflats. In de dorpjes is het nog wel erg armoedig, met slechte wegen en huizen.

Klosster Pühtitsa
In het dorpje Kuremäe staat het beroemde Russisch-orthodoxe Pühtitsaklooster, een van de belangrijkste bezienswaardigheden van Estland. Het klooster werd gesticht in 1891 en er wonen ongeveer 150 nonnen. Het complex telt zes kerken plus de enorme Maria-Hemelvaartkathedraal, uit 1910. Het klooster wordt omgeven door dikke granieten muren en heeft een imposante toegangspoort met grote klokken. Door de frisse kleuren en de goede staat van onderhoud ademt het klooster een prettige sfeer, het heeft ook kamers beschikbaar voor gasten.
We parkeren de campers op de parkeerplaats en besluiten hier te blijven slapen.
‘s Avonds luiden de klokken, we gaan even kijken. In de kathedraal is een dienst aan de gang, er zijn veel nonnen aanwezig maar ook mensen uit het dorp. De nonnen zijn helemaal in het zwart gekleed en maken iedere keer een kruis en buigen naar rechts, links en voorover, naar beneden, soms tot bijna op de grond. Een geestelijke loopt gebeden opzeggend en wierook zwaaiend rond. Een koor van nonnen zingt het hoogste lied. Sommige nonnen komen buigend binnen en kussen de beelden. Het geheel is indrukwekkend. Wij vrouwen, staan in de camperclubtrui, met de capuchon op het hoofd tussen de aanwezigen. Na de dienst wandelen we over het complex, het ziet er prachtig en blinkend schoon uit, er ligt geen enkel blaadje of papiertje. Een oude kromme non is met een kort bezempje aan het vegen. Het zijn prachtige gebouwen en de kerk ziet er vanbinnen indrukwekkend uit met heel veel goud, mooie muur- schilderingen en kaarsen in allerlei maten. Het regent, we gaan snel terug naar de campers.

Narva
Vanmorgen is het zwaar bewolkt en het regent. Onze reis gaat verder naar de middeleeuwse stad Narva, de grensplaats tussen Europa en Rusland. Op verschillende plaatsen is de weg opgebroken. Het ziet er allemaal grauw en armoedig uit. Op de grens met Rusland is aan de kant van Estland het gerestaureerde Ivangorodkasteel. De grens is een brede rivier, aan de Russische kant is ook een kasteel. Bij de grens staan lange rijen auto’s te wachten. Vele voetgangers komen vanaf Rusland over de brug om in Estland boodschappen te halen. Wij kunnen de grens niet over omdat we geen visum hebben. We rijden nog wat door de omgeving maar vinden het een trieste boel hier, verder gaat het naar het Lahemaa Nationaal Park.

Lahemaa Nationaal Park
Dit park is een paradijs voor natuurliefhebbers en het grootste van Estland. Het was het eerste nationale park in de voormalige Sovjet-Unie. Het strekt zich uit langs de noordkust van Estland en omvat vier schiereilanden aan de Golf van Finland, het is 725 km² groot. Er leven een groot aantal dieren, zoals wolven, beren, lynxen enz. Bovendien is er een uitgebreid stelsel van wandelpaden. Het park is voor 70 procent bedekt met bos en kent een rijke flora en fauna. Het is vandaag mistig en het regent regelmatig, we rijden via prachtige wegen door een bosgebied naar Altja. Het eerste dat we zien is een traditioneel teerzwart houten huis dat een regionaal restaurant is. Hier komen mensen uit de verre omgeving eten, zelfs uit Talin. Wij parkeren de campers op de parkeerplaats en bespreken een tafel voor vanavond.

Na de lunch maken we een wandeling door de omgeving en naar de kust. Altja met zijn rietgedekte houten huisjes biedt het vissersdorpje een kijkje in de voorbije tijd, toen het helemaal afhankelijk was van de visvangst, het lijkt wel een openluchtmuseum. Ook maken we de ‘beverwandeling’ door het bos. We volgen een riviertje waar bevers op verschillende plekken beverburchten hebben gemaakt. Overal staan informatieborden maar ons Ests is niet zo goed dat we daar wat aan hebben. ’s Avonds eten we een traditioneel gerecht in het regionale restaurant. Alles is van hout binnen, lange houten tafels met lange banken. De serveersters dragen traditionele kleding. De maaltijd smaakt voortreffelijk en het is gezellig. De serveersters gaan zelfs met ons op de foto.

Jägala jöa waterval
Jägala jöa is een brede rivier waar – na zware regenval – over de volle breedte van de rivier het water 8 meter naar beneden valt. In de winter moet het een prachtig gezicht zijn met een dikke ijsmassa, maar ja wij zijn hier in de zomer. Ook nu is het indrukwekkend om de watermassa naar beneden te zien vallen. Aan de voet van de waterval maken we mooie opnames.

Talin
Ons volgende doel is de hoofdstad van Estland. Voordat we naar de camperplaats gaan moet de voorraad worden aangevuld. Zo rond het middaguur parkeren we bij een grote super, Maxima, en gaan naar binnen. Terug bij de camper worden we vrolijk begroet door onze hond en ruim ik de boodschappen op terwijl mijn echtgenoot buiten is. Dan valt mij op dat er allerlei spulletjes op tafel liggen, de verduistering half open is en het dashboardkastje openstaat. Een naar gevoel bekruipt me, het zal toch niet??? Ik roep Dick en we zien dat onze camper helemaal is leeggehaald, fotocamera’s, navigatie, filmcamera, GPS, telefoons enz. Gelukkig, de laptop hebben ze over het hoofd gezien en het geld en de papieren zaten in de kluis. Men heeft het slot aan de bestuurderskant geforceerd, het is bijna niet te zien. Direct wordt de politie gebeld maar dat is nog niet zo gemakkelijk omdat niemand Engels spreekt. Iemand op de parkeerplaats neemt het over zodat de boodschap over komt.
Ons wordt verteld dat de politie er zo aan komt. Ondertussen worden de telefoons geblokkeerd, reisverzekering en autoverzekering gebeld. Dan begint het lange wachten, we vragen nog twee keer aan mensen om de politie te bellen maar het blijkt dat men bij de politie iemand zoekt die Engels spreekt. Het is al 15.30 uur als een politieagent in burger zich meldt met een tolk. Hij vult alle papieren in, terwijl de tolk alles voor ons vertaalt. We zetten verschillende handtekeningen en de politieagent maakt foto’s in de camper. Het politierapport zullen we per mail ontvangen. Dan rijden we naar de camperplaats bij de jachthaven, zetten de campers op de plek en drinken samen wat om van de schrik te bekomen. Ons veiligheidsgevoel is helemaal weg, wij zeggen tegen onze medereizigers dat zij morgen Talin mogen bekijken maar dat wij bij de camper blijven. Dat willen ze niet, voor hen hoeft Talin ook niet meer, één stel gaat morgen beginnen aan de terugreis en het andere stel gaat met ons mee naar de overkant, Finland. Na het eten wandelen we samen door de haven en zitten de rest van de avond in onze campers. De volgende morgen drinken we eerst gezamenlijk koffie en dan komt het emotionele afscheid van onze medereizigers, zij gaan alleen richting huis en wij gaan naar de boot. We kunnen met de Talink om 12.30 uur oversteken naar Helsinki, de boot zal er drieëenhalf uur over doen.

Nu gaan we verder Scandinavië in, genieten van de prachtige natuur, de lange dagen zonder dat het donker wordt, de ruimte, de vrijheid en nog veel meer moois.

Finland, het land van de bossen en de meren en het land waar nog ruimte is.
Een land dat enorm veel te bieden heeft voor liefhebbers van natuur. Finland heeft maar liefst 188.000 meren en meertjes, grenst aan de Finse Golf, de Botnische Golf en de Oostzee, en er liggen meer dan 30.000 eilanden langs de kust. Misschien zijn wel nergens ter wereld de tegenstellingen in de natuur zo groot, als in Finland. Ongeveer 65% van het land is bedekt met bos en Finland is dan ook één van de meest dicht beboste landen in Europa. Naast de bossen en de vele meren, kent het land nog een aantal unieke gebieden: de toendra’s en de boomvrije hooglanden het gebied boven de poolcirkel, Lapland en het berggebied in het noordwesten met de hoogste berg, de Haltiatunturi. Finland heeft als enig land in Scandinavië de euro als munt.

Met de veerboot Talink varen we in 3.30 uur van Talin naar Helsinki. Ondertussen gaat de klok weer een uur terug. Op de boot kopen we de toiletspulletjes en zonnebril die gestolen zijn in Talin. Ook gaan we op zoek naar een fototoestel, maar die zijn hier niet te koop. Om 16.00 uur zijn we aan de overkant en we hebben voorlopig genoeg van grote steden, dus slaan we Helsinki over. We willen naar de natuur en rijden een aantal uren naar het noorden. Eigenlijk willen we zo snel mogelijk naar het noorden van Noorwegen en genieten van het mooie Scandinavië.
De volgende morgen gaan we al vroeg op pad, afgelopen nacht is het al niet meer helemaal donker geweest. We rijden nog maar net als er een eland uit het bos komt. Het beest schrikt net zo erg als wij en besluit zich om te draaien en weer in het bos te verdwijnen. Dit had heel anders af kunnen lopen, want als hij niet terug was gegaan had het een flinke botsing tot gevolg gehad. Een eland is namelijk zo groot als een paard en geeft niet mee. We rijden over de E4 in een rechte lijn naar het noorden, zien de eerste kraanvogels in Scandinavië en ook nog een eland. De lucht is stralend blauw, het lijkt wel of het blauw in het noorden veel helderder is. De zon schijnt, maar het is 10 graden dus niet erg warm. In deze omgeving is het al 24 uur licht. Op de Poolcirkel pauzeren we en zoeken een cache. Omdat onze GPS is gestolen moeten we nu met een oude tomtom caches zoeken en dat valt niet mee, maar we vinden hem toch. De weg wordt steeds rustiger en de bebouwing wordt minder. We passeren verschillende plaatsjes en gehuchten, ze zijn zo klein dat ze niet op de kaart staan. Dan zien we de eerste rendieren, toch altijd weer een bijzonder moment. Gaandeweg zien we er steeds meer, soms grote groepen bij elkaar, dit is genieten.
Nu is er bijna geen verkeer meer. Het uitzicht op de met sneeuw bedekte bergen is prachtig.

Noorwegen
Het landschap en de ongerepte natuur weten ons al veel langer te boeien. De ruige kustlijn wordt gevormd door fjorden en boven de rustige dalen verheffen zich bergen. Het land strekt zich met een lengte van 1752 km van het zuidelijke Lindesnes via de Poolcirkel tot de Noordkaap uit. Wat ons het meest bevalt, is het vrijheid- en veiligheidgevoel. Het is een geweldig land om met de camper te bezoeken.

 We bereiken de Noorse grens en een klein stukje verder zien we een parkeerplaats met toilet en uitstort voor het chemisch toilet, hier blijven we staan vannacht. Het is aan een meer dat nog voor 2/3 bedekt is met ijs. De zon schijnt en we zitten samen te genieten.
De volgende morgen passeren we Kautokeino, dit is een echte wintersportplaats, op de berg is een springschans voor het skispringen. Het wordt steeds rustiger op straat, er is bijna geen verkeer meer. We zien wildstromende rivieren, oneindige vlaktes met kleine boompjes en veel grote meren die nog gedeeltelijk bedekt zijn met ijs. De enclaves van de Sami zijn kleine gehuchten op zich. Ze leven niet meer in tipi’s maar gaan met de tijd mee en leven onderweg in een caravan of camper. Ook staan er overal sneeuwscooters voor de deur. Tijdens een koffiepauze zien we een Poolvos, we kunnen hem lang volgen maar hij is te ver weg om er een foto van te maken, hij is ons te slim af.
Ook zien we weer een eland, hij staat ons aan te kijken terwijl we foto’s maken. Dan komt er een auto in volle vaart voorbij en verdwijnt hij in de bosjes.
We zijn in Karasjok en proberen weer een fototoestel te kopen, maar ook hier lukt het niet.

Gamvik
De route gaat via Lakselv, richting Ifjord en langs het fjord Parsangen. Doordat de zon schijnt is het uitzicht geweldig. Het water kleurt nog donkerder blauw dan de lucht en de witte wolkjes weerspiegelen in het water. We genieten en voelen ons rijk dat we dit mogen beleven.
Op een mooie plek stoppen we, de stoelen gaan naar buiten en samen genieten we van het prachtige uitzicht. Het wordt ’s nachts al lang niet meer donker dus je hebt niet meer in de gaten hoe laat het is. Gelukkig kunnen we het in de camper goed donker maken zodat we voldoende nachtrust krijgen.

Middernachtzon
Noord-Scandinavië wordt omschreven als het land van de middernachtzon. Deze term wordt gebruikt als de bovenrand van de zon 24 uur per etmaal boven de horizon staat. Dit gebeurt in de zomer ten noorden van 66,5° noorderbreedte. De middernachtzon meemaken is een magische ervaring, bovendien heb je er geen benul van wanneer je naar bed moet omdat het niet donker wordt.

Verder gaat het naar het noorden, richting Gamvik. De natuur is hier overweldigend, achter elke bocht zien we wat anders. Eerst rijden we door een gebied waar nog wat bomen staan, later is het alleen nog gesteente, voor 80 % bedekt met sneeuw. We kruizen vele snelstromende rivieren en watervallen. Ook vandaag hebben we weer prachtig weer, de lucht is blauw en er is geen wolkje te zien. We hebben zicht op een meer of op een fjord, door het prachtige weer kleurt het water van groen naar kobaltblauw. Dit in contrast met de donkere bergen en de witte sneeuw is oogverblindend mooi.

Scholekster
Tijdens de lunch worden we belaagd door een scholekster. Er stopt een Noor met een tractor en hij vertelt dat de scholekster een nest heeft. Volgens hem moeten we op afstand wachten, dan gaat hij op zijn nest zitten. Wij wachten en inderdaad gaat de vogel op zijn nest zitten in de berm, nog geen meter van de straat. Wij zijn nieuwsgierig en gaan kijken: hij heeft twee eieren.

Sneeuwlandschap
In de bergen komen we op een plek die helemaal met een dikke laag sneeuw bedekt is.
We zetten de campers aan de kant en hebben veel lol daar in de sneeuw, gekleed in korte broek en T-shirt. We zakken tot onze knieën in de witte massa. Op verschillende plaatsen staan sneeuwscooters langs de weg, soms op een aanhangwagen, schijnbaar wordt hier niet gestolen, dit geeft een veilig gevoel. Natuurlijk moeten er ook even foto’s gemaakt worden op een sneeuwscooter. Kilometers rijden we door dit mooie sneeuwlandschap, het steekt geweldig af tegen de stralende blauwe lucht.

Kaap Varnesodden
Nu leggen we de laatste kilometers af en komen in Gamvik, de meest noordelijke plaats op het Europese vasteland waar je met de camper kunt komen. Nog tien kilometer te gaan tot de meest noordelijke camperplaats Kaap Varnesodden. Vanaf hier kijkt men uit over de Barentszzee.
Na een paar kilometer komen we in de mist, we zien de camperplaats pas als we er zijn, er staan een viertal campers. Er is geen uitzicht en ook de vuurtoren is niet te zien, bovendien is het bitterkoud. We wandelen even rond en besluiten hier niet te overnachten.
We rijden terug en parkeren aan een rivier. Hier schijnt de zon en we hebben weer een prachtig uitzicht op de besneeuwde bergen. De volgende ochtend hervatten we de 210 kilometer lange terugtocht en genieten opnieuw van de overweldigende natuur. We merken nu pas dat we op de heenweg zeker 50 kilometer door een sneeuwlandschap hebben gereden. Alles ligt nog onder een pak sneeuw van 50 centimeter dik, maar de weg is sneeuwvrij.
In Lakselv is het tijd voor een pauze, ik loop door het dorp en vind een Expertzaak, hier koop ik een fototoestel. Zo, nu kan ik tenminste zelf ook weer opnames maken.

Trollen
Het gaat verder over de E6 richting Noordkaap, na 35 kilometer vinden we een overnachtingsplek met fjordzicht. Na het avondeten gaan we wandelen naar de trollen van Trollholmsund. Een pad leidt langs een paar huizen waar we door de bewoner de goede kant op worden gestuurd. Het gaat over een paar heuvels naar de versteende ‘trollen’ op Trollholmsund. Na een aantal kilometers zien we de trollen, ze zijn van dolomiet (een soort kalksteen: calcium-magnesium-carbonaat) en door weer, wind en water zo gevormd. Ze zijn 700 miljoen jaar oud en staan aan het strand van het Potsangenfjord. Het lijkt futuristisch in de avondzon

Noordkaap
Verder gaat het richting Noordkaap, onderweg zien we veel rendieren, soms met pas geboren jonkies erbij. Ook hier is het één groot sneeuwlandschap. We betalen NKK 490 en mogen hiervoor twee dagen op de parkeerplaats staan. De zon schijnt, dus we gaan eerst voor een fotosessie. Er zijn grote ronde kunstwerken, gemaakt door kinderen van de hele wereld, genaamd ‘Verdens Barn’, het is heel indrukwekkend. Ineens komt er mist opzetten, je ziet het aankomen vanuit zee. Na een tijdje zit alles in de mist, we gaan naar binnen in de Nordkapphallen, bij goed weer heeft men hier een wijds uitzicht over het kustgebied. Op een scherm van 225° wordt de wisseling van de seizoenen in Finnmark geprojecteerd. Er is een museum en we gaan naar de souvenirwinkel voor een ansichtkaart.We drinken samen een heerlijke kop koffie met wat lekkers erbij en bekijken mensen. Jaarlijks bezoeken meer dan 200.000 mensen de Noordkaap. Een Nederlandse motorrijder rijdt met zijn motor tot aan het monument en schreeuwt het uit van geluk, omdat hij het gehaald heeft, ondanks de kou, zijn tenen en vingers zijn bevroren, zegt hij. Meteen wordt hij door de bewaking weggestuurd, het is niet de bedoeling dat je tot hier met de motor rijdt. We hebben hier internet en
Tv-ontvangst dus we vermaken ons prima. ‘s Avonds komen er 37 bussen met mensen, een kleine 2000 man, om de zon niet in zee te zien zakken maar ze hebben pech, dikke mist, ze zien niets. Wat hebben wij geluk gehad dat de zon scheen toen wij kwamen. Het is inmiddels bitterkoud met harde wind, gelukkig is het in de camper lekker warm. Ook als we vertrekken is het nog steeds zwaar bewolkt met een harde wind. Menige camper komt ons tegemoet, zeker 80 % is Nederlander, zij weten nog niet dat ze naar een erg koude en mistige plek gaan. Wat hebben we geluk gehad dat de zon scheen toen we kwamen. In 2003 waren we ook op de Noordkaap en toen hebben we ook alleen maar mist gezien. Achteraf zeggen we tegen elkaar dat de tocht naar Gamvik duizendmaal mooier was dan naar de Noordkaap. Er is daar geen massatoerisme en de weg ernaartoe levert een geweldig landschap op waar het puur genieten is van de natuur en de stilte.

Onze reis gaat verder door het prachtige Noorwegen naar het zuiden. Wij gaan richting Alta, het is nog steeds bewolkt wat wel jammer is, in mijn herinnering waren de uitzichten op zee hier grandioos. Nu ziet het er allemaal wat grijzer en somberder uit. De weg slingert zich door de bergen en er lopen grote kuddes rendieren, soms steken ze zo voor ons de straat over. Ook ligt er overal nog een grote hoeveelheid sneeuw. Ondanks de bewolking genieten we van de route want er is nog zoveel moois te zien.

Samenkerkje
Wij zijn in het Samengebied en gaan op zoek naar een camperplaats bij een Samenkerkje. We zien het kerkje, maar kunnen er niet komen, op het toegangspad ligt zeker nog een halve meter sneeuw. We proberen het te voet, maar ook dat heeft geen zin, we zakken tot de knieën in de sneeuw en keren weer terug, hebben geen zin in natte voeten. Aan de overkant van de straat vinden we een plek voor de campers, hier genieten we in de zon van het mooie uitzicht op de bergen waar huisjes staan die alleen per sneeuwscooter te bereiken zijn. Er rijden er een aantal heen en weer, het begint te kriebelen bij de heren, zij willen ook wel even scheuren op zo’n ding. Ze hebben niet de moed om het te vragen. Het is 19.30 uur, de zon staat nog hoog aan de hemel en gaat nog lang niet onder.

Alta
Dit is het grootste stedelijk gebied in Finnmark en het is een nog steeds groeiend centrum voor industrie en onderwijs in de regio. Het is een verkeersknooppunt aan de E6 met een eigen vliegveld. In 1973 zijn er rotstekeningen gevonden van wel 2000 tot 6000 jaar oud. De afgebeelde dieren en jachtscènes zijn opgenomen op de Werelderfgoedlijst van Unesco.Wij hebben deze in 2003 al bekeken, dus slaan ze nu over.

Scooterdrager kapot
We gaan naar een camperplaats in Gargia, het is een plek aan het eind van een dorpje bij een riviertje, waar de asfaltweg ophoudt en overgaat in een steil grindpad.De heren besluiten de scooter van onze drager te halen om te kijken wat er aan mankeert, hij hangt al een aantal weken scheef. Ze zijn lekker aan het sleutelen en dan blijkt er iets te zijn afgebroken wat gelast moet worden. Waar kan je dat laten doen en vooral op tweede pinksterdag, dat zal niet meevallen. Ook de andere scooter gaat van de drager en samen rijden we door de omgeving. Bij een huis waar veel oude auto’s staan gaan we vragen. De heer des huizes spreekt alleen maar Noors maar met handen en voeten komen we een eind. Wij begrijpen dat we iets terug moeten en dan het huis links. Hier aangekomen zitten twee oudere mannen buiten, er komt een jonge man bij die Engels spreekt. Wij vertellen ons probleem en hij zegt dat zijn vader het kan lassen, we moeten over een uur maar terugkomen. Terug bij de camper gaan we met de scooters de steile grindweg op, steeds hoger en komen bij een grote sneeuwvlakte waar een oud Volkswagenbusje tot de bodem vast in de sneeuw zit. We besluiten de eigenaar te helpen, het is een jonge man die met zijn zoon op pad is. We staan verbaasd te kijken als we zien wat hij allemaal bij zich heeft: stenen, vloerbedekking, een zaag, enz. Hij heeft vast wel eerder zoiets meegemaakt. Het is nog een hele klus, maar uiteindelijk lukt het de bus weer op vaste grond te krijgen. De Noorse man is hier erg blij mee en bedankt ons hartelijk. Wij toeren terug naar de campers en de heren gaan het onderdeel ophalen. Het is prima gerepareerd en men wil er niets voor hebben. De scooters gaan weer op de dragers en morgen gaan we verder, maar eerst brengen we een fles wijn naar de Noor die het onderdeel voor ons gelast heeft.

Sami
De reis gaat verder over de E6, we stoppen op een parkeerplaats bij Isnestoften. Hier staan allerlei Sami-tenten opgesteld. De Sami zijn gekleed in kleurrijke klederdrachten en bieden allerlei producten aan die van de rendieren afkomstig zijn. Kleden van rendierhuid, geweien van groot tot klein, sloffen, sokken en allerlei andere prullaria. Het is wel leuk om er even naar te kijken maar wij hebben er geen belang bij. Ondertussen zijn de Sami geweien aan het poetsen zodat deze ook kunnen worden verkocht.

Tromsø
Het volgende doel is Tromsø, het wordt ook wel ‘Het Parijs van het Noorden’ genoemd en het is de grootste stad in het poolgebied. Het ligt 300 km boven de poolcirkel, op dezelfde breedtegraad als Noord-Alaska. Het centrum bevindt zich op het eiland Tromsøy. Sinds het begin van de19e eeuw groeide de stad uit tot een drukke haven voor de zeevaart in de Noordelijke IJszee. De poolexpedities van Nansen en Amondsen begonnen hier. In 1972 is de noordelijkste universiteit ter wereld in Tromsø geopend.
We parkeren de campers in de haven, de zon schijnt, dus halen we de scooters van de dragers. We gaan eerst naar de Ishavskatedralen (kathedraal van de IJszee), dit bijzondere gebouw zie je al van verre. Het heeft de vorm van een ijsschots en is wit. De vorm van het dak symboliseert het noorderlicht, dat verlichting brengt tijdens de donkere wintermaanden. De oostkant wordt helemaal in beslag genomen door een enorm driehoekig glas-in-loodraam van 23 meter hoog.
Tegen een berg is de springschans van Tromsø geplakt. Je kunt er naartoe met de kabelbaan van Fjellheisen. Van daaraf heb je een prachtig zicht over Tromsø en de omgeving. Ook zijn er vele musea in Tromsø maar die zijn niet aan ons besteed, wij komen voor de natuur.Het centrum wordt bereikt via een grote hoge brug. Met de scooter een stad bekijken is makkelijk, omdat je tot in het centrum kunt rijden en hem overal kunt parkeren. Het is vandaag prachtig weer en het is gezellig druk in het centrum. We zoeken een terras en genieten van een heerlijke cappuccino, nu nog even wat boodschappen inslaan en dan terug naar de camper. Hier worden we door de havenmeester weggestuurd, het is volgens hem privé terrein, dus hier mag niet overnacht worden. We gaan verder over de brug naar het centrum, dan word je onder de grond geleid waar een heel wegenstelsel met rotondes, stoplichten, parkeerplaatsen enz. is. Voorbij het centrum komen we weer boven de grond en gaan over de volgende grote brug naar het vasteland.

Bijzondere camperplaats
We volgen de 858 en komen bij een tunnel van 2,5 kilometer, rijden onder het fjord door, de kosten daarvan zijn NKK 100, maar deze worden automatisch verrekend, dus de rekening komt thuis.
Aan de overkant is een camperplaats bij de vroegere veeraanleg. We lopen even rond en zien een groot plateau op palen in het fjord. Omdat er een tunnel is wordt het veer niet meer gebruikt. Volgens de heren is het stevig genoeg om als camperplaats te gebruiken. We zetten de campers op het plateau, dat is nog eens een bijzondere camperplaats. De stoelen gaan naar buiten en we genieten van het geweldige uitzicht op het fjord en op Tromsø. Na het avondeten komt een Noor bij ons kijken en zegt dat we een eind terug moeten parkeren, op de vaste grond. We zeggen dat we de plek zo bijzonder vinden en dat we morgenvroeg vertrekken. ‘Oké’, zegt hij, we mogen blijven staan op deze prachtige plek.
We maken nog een wandeling door de omgeving en door de haven.Op verschillende plekken zitten vogels te broeden, ze blijven zitten als we er langs lopen, ze hebben nog vertrouwen in de mensen.

Zweden
We willen even een uitstap naar Zweden maken, eerst richting Narvik en dan de 10 op richting Zweden. Meteen verandert de omgeving, we rijden door een berggebied met vele meren. Overal staan prachtige zomerhuisjes en we gaan tot grote hoogte, rijden langs het Torneträsk meer en komen in Abisko. Hier is het National Park Abisko in Zweeds Lapland. Het heeft een oppervlakte van 77 km2 en is beroemd vanwege de schoonheid van de natuur en het Scandinavisch wild. Het is de plek voor zomerse trektochten onder de middernachtzon.
Onze planning was, hier boodschappen te gaan doen, diesel te tanken, te internetten en uit eten te gaan omdat het in Zweden een stuk goedkoper is dan in Noorwegen. Er is een ‘questhouse’ maar wij hebben ons eigen huisje bij ons. We kunnen hier niet met de camper overnachten, er is ook geen winkel en benzinestation te bekennen. Wel zijn er veel wandelaars en hikers. We rijden tien kilometer terug en overnachten daar op een parkeerplaats met toilet. We genieten er van het prachtige uitzicht op een overweldigende natuur.

Lofoten en Vesteralen
Deze eilanden bevinden zich boven de poolcirkel voor de Noorse kust en de natuur is er adembenemend, bergen met pieken van rond de 1000 meter die oprijzen uit het water. De silhouetten van deze rotsmassieven weerspiegelen in het kristalheldere water met de mooiste blauw- en groentinten. De pittoreske wit- en roodgekleurde huisjes van vissersdorpjes staan vredig tussen een fraai decor van groene en grijze bergen. De verschillende eilanden van de Lofoten en Vesteralen zijn onderling verbonden door bruggen, maar er varen ook ferrys van het ene naar het andere eiland.
Tijdens de rit naar de Vesteralen hebben we prachtige uitzichten op de hoge bergen en het fjord. Soms is het bewolkt en vallen er een paar druppels regen, dan schijnt de zon weer. De rit gaat over mooie lange bruggen of door tunnels van het ene naar het andere eiland. We vinden een prachtige overnachtingplaats en maken een lange wandeling door de ongerepte natuur.
De Lofoten zijn nog mooier dan de Vesteralen. We rijden langs fjorden met prachtige rode huisjes en pittoreske haventjes en hoge bergen die uit het fjord oprijzen, hier kronkelen we genietend met de camper door. Zo komen we bij Sjøhus Camping pal aan het fjord in Hammerstad. Eerst wordt de was gedaan, we kunnen het bij de receptie brengen, dan wordt het gewassen en gedroogd voor NOK 130. Ook wordt de camper gepoetst, wat een stof na al die weken camperen.

Henningsvaer, het Venetië van het noorden
Vandaag gaan we met de scooter naar Henningsvaer, ook wel het Venetië van het noorden genoemd. De zon schijnt regelmatig maar er is een ijskoude wind. Ondanks de kou genieten we van de tocht op de scooter. Net voor Henningsvaer hangen aan een grote stellage grote vissenkoppen te drogen, het is een bizar gezicht. In Henningsvaer staan de huizen op palen in het water. De temperatuur is hier heel wat lager dan in Venetië, het is hier tien graden met een mager zonnetje en een ijzige wind. Ondanks de kou is het een prachtige plek, het is er lekker rustig. Er zijn leuke winkeltjes met souvenirs, kunst, Noorse kleding enz. Ook zijn er vele visrestaurants en ijssalons, allemaal voor de toeristen. We wandelen er een poos rond en zien meters rekken met kabeljauw die te drogen hangen, je ruikt ze al van verre maar het is wel bijzonder om te zien. In een restaurantje eten we een heerlijke maaltijd.
Onze tocht gaat verder naar Svolvaer, om per boot weer naar Skutvik op het vasteland te gaan. Volgens de planning moet er om 11.00 uur een boot gaan, maar er komt niets. We rijden naar Lødingen, ±100 km terug om daar met de boot naar Bognes te gaan en kunnen daar meteen mee naar de overkant. Het weer was vandaag onstuimig met zware buien, hagel en harde wind. De tunnels waar we doorkomen zijn inmiddels niet meer te tellen, van korte, smalle zonder licht tot brede, goed verlichte en kilometers lange tunnels.

Weer op het vasteland van Noorwegen
Net voor Fauske vinden we een overnachtingsplek bij een natuurgebied. Na de maattijd maken we een lange wandeling met onze trouwe viervoeter.
De volgende morgen zien we dat onze hond bloed aan de bek heeft, dat ziet er niet goed uit. We gaan meteen op zoek naar een dierenarts, daar aangekomen krijgt hij een roesje en worden er foto’s gemaakt. Dan komt de uitslag, een grote tumor onder de kaak, zowel links als rechts. Na overleg met de dierenarts besluiten we hem in te laten slapen omdat de overlevingskansen, gezien zijn leeftijd, minimaal zijn.
We zijn erg verdrietig maar de Noorse dierenarts heeft alles erg zorgvuldig gedaan en we krijgen alle tijd om afscheid te nemen.

De zwervers

1 antwoord
  1. H. Wit-Langenhuijsen zegt:

    wat een mooie reis geweldig wat zullen jullie genoten hebben. zelf ik zat te genieten van deze reis.
    was dit een reis in totaal en hoeveel weke of maanden ware jullie
    onderweg . Met 3 kampers of met de club..

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie