Onderweg naar Berlijn stoppen we voor de eerste overnachting in Diepholz. Er is plaats voor een stuk of acht campers op gras. Het is een prachtige plek, aan de overkant van de halfverharde weg is een park met hoge bomen. Een enkel stel sleept de stoelen naar de overkant om in de schaduw van de bomen te kunnen zitten. Gelijk hebben ze, het is erg heet. Achter de campers is, aan het oog onttrokken door bosschages, een speeltuintje. Alle voorzieningen zijn aanwezig. Voor water en stroom moet iets betaald worden, overnachten en lozen is gratis. Het centrum is op loopafstand, we laten het links liggen, sparen onze energie voor morgen, dan moet er een flinke afstand afgelegd worden.

Er is een overnachtingsplek geprikt aan de Elbe bij Wittenberge, aan de haven. Helaas is de camperplaats daar vanwege festiviteiten gesloten. Het is inmiddels 37 graden Celsius. We hobbelen verder over authentieke keien uit de Oost-Duitse tijd. De volgende camperplaats wordt afgekeurd: een vrij laag liggend voetbalveld, deels omgeven door een hoge dijk, waardoor er geen zuchtje wind kan komen. Er wordt nog een heel eind gereden, soms langs typisch Oost-Duitse huizen van voor de Wende, dan weer langs veel modernere woningen. Uiteindelijk wordt er een plekje gevonden in de buurt van Rühstädt, op een parkeerplaats, waar twee Duitse campers staan, volgens de bezitters ervan mag er overnacht worden, zij doen het ook. Ter hoogte van deze parkeerplaats is het verboden verder te rijden, vandaar dat er ook regelmatig een personenauto geparkeerd wordt, waarvan de inzittenden de laatste 100 à 200 meter naar de Elbe te voet afleggen. Of eigenlijk naar de Havel, die loopt bijna evenwijdig aan de Elbe, niet helemaal, want een eind verder stroomt de Havel in de Elbe.

Een mooie fietstocht, maar daarna…
Om 9.15 uur de volgende dag is het al 32 graden Celsius. We stappen op de fiets en rijden langs de Havel tot even voor het punt waar deze in de Elbe stroomt, daar kunnen we via een brug terugrijden tussen de Elbe en de Havel, over een soort eiland dus, tot we over een stuw weer bij het beginpunt komen. Het is een prachtige tocht, door ongerept natuurgebied met veel gras, plassen en zandplaten, een walhalla voor de vogels. We hebben er zo’n twintig kilometer op zitten, dat is meer dan genoeg voor deze dag, waarop de temperatuur oploopt van 32 graden tot 38 graden Celsius.
’s Avonds zit ik nog even buiten te lezen in de schaduw, Rens is naar binnen gegaan om naar het journaal te kijken. Opeens steekt er een ontzettend harde wind op, de lege stoel naast mij dreigt in de lucht te vliegen. Ik stort me erop met m’n armen en bovenlijf, kan niet opstaan, want dan gaat mijn eigen stoel de lucht in. Ik gil, maar echtgenoot kan me schijnbaar niet boven de bulderende wind uit horen.Dan komt hij toch naar buiten, hij heeft de handen vol gehad aan het sluiten van de luiken en het fatsoeneren van de plissé-vliegengordijnen. De Duitse camperaars zijn tegen het eind van deze zondagmiddag al vertrokken, wij staan hier nog alleen. Net als we enigszins van de schrik bekomen zijn, zien we de boom aan de overkant van de weg in tweeën splijten, het rechter deel stort ter aarde en vervolgens ook het linker deel in tegengestelde richting, gelukkig evenwijdig aan de weg, niet dwars erover.

Berlijn
Dichte wouden en eindeloze graanvelden,nog van de vroegere DDR-staatsboerderijen, wisselen elkaar af op de route naar Berlijn. Vanaf de rand van Berlijn tot het centrum is het circa 35 kilometer rijden volgens echtgenoot, het is er ontzettend druk. De man waar Rens een apparaat van gekocht heeft, woont midden in het centrum, een kwartier gaans van de Brandenburger Tor. We parkeren bij de Nettomarkt in de buurt (heeft manlief van te voren ontdekt, dankzij Google Earth) en echtgenoot belt de man. Terwijl we wachten kijk ik m’n ogen uit. Er komt een auto van de gemeente. We denken dat hij het afgevallen blad gaat opvegen. Maar nee, hij komt z’n lunchpakket hier verorberen. Vervolgens komt een automobilist dwars voor ons staan, niet om boodschappen te doen. Hij haalt van alles uit z’n bagageruimte, waaronder een grote gereedschapskist en zet het aan de andere kant van z’n auto, de kant die zich aan mijn blikveld onttrekt. Wel is te zien dat er iets later een krik onder staat. Hij is dus bezig een band te verwisselen. Na enige tijd komt de man waar we op wachten aangelopen, met een steekkar en daarop het door echtgenoot begeerde apparaat. Toch handig, dat een metropool als Berlijn zo’n buurtsupermarkt heeft met multifunctioneel parkeerterrein! Rens vertelt naderhand dat onze man ons had willen uitnodigen om bij hem te komen eten, maar vanwege de ramadan was dat nu niet mogelijk.We hebben Berlijn al eens eerder bezocht, proberen daarom nu maar om zo snel mogelijk uit de drukte te komen. Dat gaat langs dezelfde wegen als op de heenweg. Hoewel we op een ventweg veel boottrailers geparkeerd zien staan, is vanuit de camper nagenoeg niets te zien van het merengebied, dat hier vlakbij moet zijn. Het wordt aan het gezicht onttrokken door bossen.
We stoppen bij de jachthaven en scheepswerf in Werder (Havel) in de deelstaat Brandenburg. Hier zijn ook enkele camperplaatsen. Er zijn douches en toiletten. Het geheel doet een beetje rommelig aan en vanaf het hoge viaduct komt veel autolawaai. Maar desalniettemin slapen we er prima.

De verrassing in Maagdenburg
Met frisse moed wordt de route vervolgd door Potsdamm en door Brandenburg om te eindigen in Maagdenburg aan de Elbe. Om op de camperplaats te komen moet er 8 euro in een apparaat gedaan worden, waarna het roestvrijstalen paaltje midden op het pad in de grond zakt. Het is weer erg heet, desondanks gaan we de stad in om de Domkerk te bekijken, volgens de reisgids moet dat een van de mooiste van Duitsland zijn. Maar eerst reserveren we een tafel bij het restaurant in de buurt van de camper omdat het vandaag onze trouwdag is. De deur van de Dom is gesloten. Via een deur verder naar achteren mogen we wel naar binnen. De kerkruimte is erg groot, van helemaal voorin klinkt gezang. We gaan zitten luisteren, aanvankelijk vooral omdat het hier binnen zo heerlijk koel is. Maar we worden steeds meer geboeid door het zuivere gezang van de (hoofdzakelijk kinder-)koren en ook door de enthousiaste dirigent met z’n grote, meeslepende gebaren en de positieve manier waarop hij de kinderen naar een nog hoger niveau brengt.
Weer buiten gekomen, zien we op een aanplakbiljet dat de echte uitvoering vanavond is. In een opwelling besluiten we ernaartoe te gaan. Het begint om half acht. We zijn er om zeven uur en er staat een immens lange rij te wachten. Even zijn we geneigd om op onze schreden terug te keren, maar we sluiten toch maar aan. Rens vraagt aan een meneer voor ons of er aan de zaal nog kaarten verkrijgbaar zullen zijn. ‘Toen ik de mijne kocht waren er nog tien’, antwoordt hij. ‘Dat wordt niks’, denken we. De meneer voor ons zegt: ‘Je weet maar nooit, ik zou toch maar even wachten.’ En waarachtig, als alle kaartenbezitters binnen zijn, kunnen ook alle mensen zonder toegangsbewijs nog een kaartje kopen. We vinden zelfs ook nog twee stoelen naast elkaar, al staat één half verscholen achter een dikke pilaar. Op het programma wordt het concert aangekondigd als Concert for Peace ‘Power of the Dream’. Er werken aan mee: een organist uit Zweden, een koor uit Orebro, Zweden, een koor uit Brazilië, een koor uit Houston, een koor uit China, een koor uit Maagdenburg en een koor uit Zuid-Afrika. Ze zingen allemaal geweldig goed, elk koor een eigen stuk over het thema ‘Power of the Dream’. Na de pauze zingt het koor uit Zweden nog een ‘Requiem for Peace’. Hoog achter hen komen op een scherm beelden voorbij van vreselijke oorlogssituaties met af en toe een grote, witte duif erboven, heel indrukwekkend, maar het mooist vonden we toch de kinderen van vanmiddag.

Duderstadt
We rijden nog een mooie route door de Harz. Het valt op dat veel wegen afgesloten zijn, we realiseren ons opeens dat hier natuurlijk ook bomen gesneuveld zijn door de storm. We komen uit in Duderstadt op een mixparking. Via een prachtig groot park kun je naar het centrum lopen, dat helemaal uit mooie, goed onderhouden vakwerkpanden bestaat. De volgende dag is het regenachtig, daarom maken we een extra lange rit door Sauerland en gaan aanvankelijk naar Bad Wünnenberg. De camperplaats daar ziet er niet erg aanlokkelijk uit, heeft een slagboom en is ook vol. We rijden verder en komen uiteindelijk terecht in Altena. De camperplaats ligt aan een riviertje, de Lenne.
Van daaruit gaan we morgen naar huis om nog lang na te genieten, vooral van het bijzondere concert op onze trouwdag, maar ook van de schitterende fietstocht, van bijzondere ontmoetingen en zelfs van de zo nu en dan wel heel extreme weersomstandigheden.

Tekst en foto’s: Ludy en Rens Tel

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie