Er zijn een aantal routes aan elkaar geplakt deze vakantie, de eerste is de route langs de Maas die in Frankrijk weer opgepakt moet worden op de plek waar deze vorig jaar werd verlaten. Vervolgens staat de ‘GrüneStrasse’ op het programma, daarna het Zwarte Woud en tenslotte de Saarlandroute. De eerste overnachting is in Rochefort op een mixparking.Van daaraf loopt de route meteen al door prachtige natuur, langs een meanderend riviertje, de Lesse, langs uitbundig bloeiende meidoorns, seringen en allerlei kleurige bermbloemen. Verderop wordt het weer bergachtiger. In Monthermé is een mooie camperplek aan de Maas. Langs de Maas loopt een prachtig fietspad, waar we diezelfde middag nog een rit langs maken.

Knoopjes van kokosnoot
Via verschillende dorpen met zandgele huizen komen we verderop door een heel oude poort, de Port de Bourgogne en allengs verandert het landschap meer in landbouwgebied. Het eindpunt is deze dag de jachthaven in Stenay. Je moet eerst naar de captainerie om te betalen, waarna je de code krijgt die nodig is om de slagboom te openen. De captainerie is tevens de plaatselijke VVV, er is een expositie van aquarellen en een foto-expositie over (de bevolking van) Ghana. Een deel van de ruimte is afgezet met rekken met kinderkleding. Daar is een mevrouw bezig met het maken van nog meer kinderkleding. Ze vertelt dat de stof is ingekocht in Ghana en dat de opbrengst van de kleertjes ook voor Ghana is. Op deze manier hebben ze bijvoorbeeld al een school kunnen voorzien van zonnepanelen. We kopen een jasje voor onze kleindochter. De driehoekige knoopjes zijn gemaakt van kokosnoot. Mocht ze het niet mooi vinden dan is die 16 euro toch goed besteed!

Nogal close…
Er komt een Belg naast ons staan en wel zodanig dat zijn achterkant naast onze cabine staat. De tussenruimte bedraagt zeker niet meer dan 30 centimeter, de spiegels raakten elkaar net niet! Ons portier aan de bestuurderskant kan nog maar een klein eindje open. Onbegrijpelijk, er zijn nog veel vrije plaatsen!Hij keurt ons geen blik waardig, laat staan dat er een groet af kan. Het is een Waal en omdat discussiëren in het Frans ons niet zo heel goed afgaat, laten we het maar zo. Morgen vertrekken we toch weer!

Grüne Strasse
Na nog een overnachting in Commercy bereiken we de ‘GrüneStrasse’ een route van Mein Womo, een Duitse camperclub. Hij loopt deels door de Vogezen en begint met smalle weggetjes vol kuilen, maar dat wordt later gelukkig beter. In Epinal, bij de jachthaven, overnachten we.Epinal is een mooie stad, met onder andere een prachtig middeleeuws rosarium. De rozen, in allerlei kleuren, staan in volle bloei. De route gaat verder via onder andere Gérardmer dat bij een groot meer ligt. Verderop komen we nogmaals onder een heel oude poort door: La Roche du Diable (De rots van de duivel).

Het eindpunt deze dag is een camperplaats in Munster (Fr.), een mooie plek, schuin tegenover het stationnetje. Van de treinen horen we weinig. De moderne en heel schone camperplaats heeft een jeu de boulesbaan, waar we ‘s avonds dankbaar gebruik van maken.

Deuk net voorkomen
De mondvoorraad moet aangevuld worden, dus wordt er eerst een supermarkt opgezocht, vervolgens gaat echtgenoot nog even naar de naastgelegen bricolage. Intussen loop ik met de winkelkar naar de camper om de boodschappen uit te laden. Terwijl ik de sleutel in het slot steek, zie ik vanuit een ooghoek dat de kar er vandoor gaat, diagonaal de parkeerplaats over richting een auto, waarbij de eigenaar bezig is de boodschappen in te laden. Steeds sneller rolt de kar.. Zo snel mijn bejaarde benen het toelaten spurt ik erachteraan. Net op tijd haal ik de kar in. Het moet een komisch gezicht geweest zijn, want de eigenaar van de auto ligt in een deuk van het lachen, maar een deuk in zijn auto kon gelukkig voorkomen worden! Ik sleur de kar voor de zekerheid maar over de trottoirband op het gras naast de camper. Terwijl ik nog hartkloppingen heb, komt Rens vrolijk terug met een busje siliconenspray, onbewust van wat zich intussen afgespeeld heeft.

Eigenwijze ooievaar
Het vervolg van de route is alweer prachtig, op een gegeven moment heet het een wijnroute te zijn, aan de rechterkant zijn inderdaad wijnstokken tegen de heuvels te zien, links lopen in een weiland twee ooievaars te scharrelen. We passeren de Rijn en verruilen dan in één moeite door Frankrijk voor Duitsland. Niet veel later paradeert er een ooievaar op de rand van het asfalt, voor ons aan de rechterkant. We moeten iets uitwijken, maar het beest loopt statig door, hij gaat geen stap harder, laat staan dat hij wegvliegt! In de verte doemt het Zwarte Woud op, vanaf morgen gaan we een mooie route erdoorheen rijden.

Nieuw leven voor oude pan
Het eindpunt voor vandaag is een groot camperpark in Freiburg, van waaruit je makkelijk naar de stad kunt. Van de vrouwelijke helft van het beheerdersechtpaar hebben we een plattegrond van de stad meegekregen en ze heeft erop aangegeven waar we in en uit de tram moeten stappen. Haar man doet vooral het kluswerk, hij heeft een oude stacaravan ingericht als werkplaats. Als ik tegen de avond mijn oude koekenpan naar de vuilnisbak wil brengen (in de supermarkt heb ik ‘s morgens een nieuwe gekocht, omdat de teflonlaag nogal wat slijtage vertoonde) komt hij me tegemoet en vraagt of ik hem kwijt wil. Hij zegt: ‘Gib mir nur’. Met een grote zwaai zet hij hem onder een bloempot met geranium, die samen met enkele soortgenoten op een plank, die boven over een stapel houtblokken ligt, staat. Een andere afgedankte koekenpan en een dito wok hebben dezelfde bestemming gekregen. Het doet me goed dat mijn pan op deze manier nog een poosje van zijn oude dag kan genieten.

Rit door schitterende natuur van het Zwarte Woud
De route (van Reisroutes.be) door het Zwarte Woud begint moeizaam, vanwege wegwerkzaamheden in Freiburg zijn er enkele omleidingen. In Todtnau parkeren we en lopen via een goed begaanbaar pad door het bos naar het punt op de Todtnauberg waar een aantal beekjes zich verenigen tot een waterval en waarvan het water 97 meter naar beneden stort. De mooiste hoge berg in Belchen (1414 meter), waarvan je 1356 meter per gondel kunt doen en dan de laatste 58 meter te voet, laten we aan ons voorbijgaan: een van ons houdt niet van gondelvaarten en de ander niet van de kou op grote hoogte. We genieten vaak het meest van de camperrit zelf door de prachtige en afwisselende natuur.

Overnachten bij de Dom
Sankt-Blasien is het eindpunt voor vandaag, dat stadje mag absoluut niet gemist worden. We parkeren gewoon even langs de kant van de weg, trekken een kaartje uit de parkeermeter voor drie uur, dat moet genoeg zijn om de Dom te bekijken. Dat is dé attractie van Sankt-Blasien. Deze kathedraal werd gebouwd tussen 1771 en 1783 en is o.a. geïnspireerd op de Sint-Pieterskerk in Rome. De kathedraal heeft een katholiek (achter het altaar) en een protestants gedeelte (onder de grote koepel). De koepel heeft een diameter van 36 meter, is 18 meter hoog en is daarmee de op twee na grootste van Europa. De kathedraal heeft een heel goede akoestiek, er vinden geregeld culturele evenementen plaats. Het interieur is overwegend uitgevoerd in wit marmer, de stoelen en het overige hout hebben een witte verflaag, waardoor de schilderingen des te fraaier uitkomen. Weer buiten, zien we dat op het bijbehorende parkeerterrein, behalve vele vakken voor autobussen, ook vijf plaatsen voor campers zijn. We halen snel de onze op en blijven er overnachten.

‘Plafondschilderingen laten je duizelen en het bladgoud zal je verblinden’
De Schluchsee, Feldberg en de Titisee hebben we al gezien, toen we een afslag misten en een eindje weer terug moesten rijden, vooral in de buurt van de Titisee is het verkeer erg druk. Dus concentreren we ons op Sankt-Peter. ‘Het klooster van Sankt-Peter is een topattractie en een omweg zeker waard’, lezen we in de beschrijving. ‘De barokke kerk dateert uit de achttiende eeuw. Het interieur van de kerk is een uniek kunstwerk, dat in de jaren zestig grondig werd gerestaureerd. De plafondschilderingen laten je duizelen en het bladgoud zal je verblinden’. En dat klopt helemaal, al is het bijna onvoorstelbaar dat zoiets mogelijk is in dit kleine dorpje. Verder gaat het, naar de Hexenlochmühle. Het laatste deel ernaartoe is vrij smal en bochtig, niet geschikt om met een caravan door te rijden, maar voor normale campers is het geen probleem. De molen is vanaf de parkeerstrook en de weg mooi zichtbaar. Als je het terrein op loopt, zie je dat er ook van alles verkocht wordt: koekoeksklokken, glaswerk, honing etc. Na enig zoeken vinden we een camperplek in Nussbach met vlak erbij een niet al te duur restaurantje. We zijn de enige klant en de enige camper en hebben dus ruimte genoeg om een potje te jeu de boulen.

Moeizaam begin, goed einde
In Schonach staat een koekoeksklok zo groot als een huis. De eigenaar heeft er twee jaar over gedaan om deze grote klok te bouwen. Helaas staat de weg ernaartoe niet duidelijk aangegeven. Nadat we iemand gevraagd hebben, blijken we toch, bij een splitsing, verkeerd gekozen te hebben. Weer een rondje door de plaats lokt ons niet aan. In Gutach is het Schwarzwälder Freilichtmuseum Vogtsbauernhof, een openluchtmuseum met gebouwen uit de 17de tot de 19de eeuw die in het Zwarte Woud gestaan hebben. Van de weg af is te zien dat de parkeerplaats bomvol is. Dus rijden we ook hier maar voorbij. In Wolfach bevindt zich de laatste geplande attractie voor deze dag, tevens degene waar we ons het meest op verheugden, het glasmuseum, dat is gelukkig goed bereikbaar en open. Van de glasblazer mag je, met zijn hulp, je eigen vaas blazen, na afkoeling werkt hij de rand bij en mag je de vaas voor 15 euro mee naar huis nemen. Vooral kinderen maken er gebruik van, waarbij de ouders vertederd en trots toekijken. Er zijn verder oude glascollecties te zien, die door, al dan niet beroemde, verzamelaars aan het museum geschonken zijn. En er is een grote winkel met veel mooie dingen. Er wordt overnacht op een camperplek in Lossburg, bij een sportpark.

Hitte in Freudenstadt
Allereerst moet er getankt worden in Freudenstadt. Om de route te vervolgen moeten we dwars door de stad, het is ontzettend druk. Als er voor een zebra gewacht moet worden steekt er een grote menigte mensen over. Ergens aan het plein links schijnt de ingang van een parkeergarage te zijn en rechts is de markt. Volgens de Duitsers hier is hun marktplein het grootste van Duitsland (bijna 5 ha) en wereldwijd bekend. Vandaar dus die grote overstekende schare. Inmiddels geeft de thermometer 38 graden Celsius aan en is het nergens beter toeven dan in de rijdende camper met alle ventilatieroosters open. De route gaat verder door Griesbach en Bad-Peterstal waar een mooie bewegwijzerde luswandeling is van ca. 11 kilometer, de Peterstaler Schwarzwaldsteig, die in 2013 de prijs van mooiste wandelroute in Duitsland kreeg. De rit wordt vandaag beëindigd op de camperplaats in Oppenau, die bereikbaar is via een prachtige houten brug met bloembakken.

Het allermooiste traject
De etappe van vandaag, samen met die van gisteren, is volgens ons, de allermooiste. Onderweg zien we twee keer een protestbord met daarop de tekst: ‘Nein zum Windpark!’en daar zijn we het voor deze omgeving helemaal mee eens! De eerste stop is in Allerheiligen bij de kloosterruïne, het restant van een klooster, dat gesticht zou zijn aan het eind van de 12de eeuw. In 1803 werd het opgeheven, vanaf toen bleven de gebouwen leeg. Toen halverwege de 19de eeuw het toerisme opkwam werd dit mooie plekje opnieuw ontdekt en gerestaureerd. Het ziet er inderdaad prachtig uit, niet wat je je doorgaans voorstelt bij een ruïne. Als wij er aankomen is een groepje mannen bezig een soort houten podium in te bouwen. Misschien wordt er een of andere voorstelling gegeven… Van hieruit loop je langs een goed begaanbaar pad naar de watervallen. In de richting van Ruhestein rijdend, heb je een panoramisch uitzicht. Op alle parkeerplaatsen waar je langs komt staan mensen ervan te genieten.

Over een attente Duitser en een Belg die wel heel erg op z’n privacy gesteld is
De Schwarzwaldroute is voltooid, we gaan op weg naar de Saarlandroute en snijden een stukje af door Frankrijk. Net voorbij de Duitse grens is een groot outletcenter bij Roppenheim. Echtgenoot vraagt welwillend (zelf houdt hij niet van winkelen!) of ik erheen wil. Van mij hoeft het niet. Het spreekwoord ‘Vrouwen bloot, handel dood’ is maar al te waar. Het is 30 graden Celsius. Op de parkeerplaats lunchen we even voordat we verdergaan, er staan niet veel auto’s. In eerste instantie zetten we koers naar de camperplaats in Blieskastel, dat is nog 95 kilometer rijden. Er komt ons een Duitse automobilist tegemoet, die gebaart ons te stoppen. Hij draait het raam naar beneden en vertelt dat er een eind verderop een boom dwars over de weg ligt en dat je daar dus niet verder kunt rijden. We bedanken hem hartelijk en blijven in Hornbach, waar we vlakbij zijn. De enige andere camperaar die er staat is een Belg, die ons er blijkbaar liever niet wil hebben. Als we nog bezig zijn om te parkeren staat hij al bij het raam aan de bestuurderskant en zegt dat zo’n grote camper als die van ons beter op het aangrenzende deel kan staan.De zijne is zeker niet kleiner! We hebben niet eens gezien dat er achter de bosschages ook campers staan, gaan er even kijken, maar geven toch de voorkeur aan de oorspronkelijke plek, ondanks het ‘advies’van de Belg.

Zwarte lijst
Saarland, waarvan echtgenoot ook een route ( van Reisroutes.be) voorbereid heeft valt ons aanvankelijk wat tegen, na die geweldig mooie Schwarzwaldroute. Maar verderop wordt het beter. De overnachtingsplek in Weisskirchen grenst aan een park. Vanuit de camper zie je wat speelattributen voor kinderen op het gras, maar als je de moeite neemt om het verder te verkennen is het prachtig, met een grote vijver, waar omheen gelopen kan worden, deels via houten bruggen, die ook nog een overkapping hebben van hout. Er zwemmen mooie watervogels en aan de oevers is het één kleurrijke bloemenweelde. Het volgende doel is Saarburg. Er is een grote Wohnmobilstellplatz, we zoeken er een plekje, maar kunnen pas ver na drie uur bij de receptie terecht. Op het aanplakbord hangt o.m. een ‘zwarte lijst’ met kentekens van campers die hier niet meer welkom zijn, omdat ze zonder betaling vertrokken zijn. Er staan ook enkele Nederlandse kentekens tussen. Na betaling gaan we de stad in, het is twee kilometer lopen over het fietspad langs de Saar. Van verre zie je op de berg de ruïne van het slot hoog boven de stad uit torenen. De stad zelf heeft leuke winkels en restaurantjes. Na Saarland gaat het richting Eifel, daar wordt ook een mooie route (Reisroutes.be) gereden en overnacht in Jühlich, op een mooie grote camperplaats, waar wel 150 campers kunnen staan. Vandaag staat er maar een fractie van dat aantal. Naast ons staat een aardig Belgisch stel, de eerste aardige Belgen die we deze vakantie ontmoet hebben, zeggen we tegen elkaar, (maar dat is lichtelijk overdreven). Morgen bereiken we Nederland. Deze weken zijn omgevlogen!

Tekst en foto’s: Rens en Ludy Tel

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie