Nadat we in het voorjaar tijdens het Bollenweekend in Beekbergen kennis hadden gemaakt met geocaching, waren we toch nieuwsgierig geworden naar wat meer mogelijkheden, dus gaven we ons op voor het weekend in Haaksbergen, georganiseerd door ervaren, enthousiaste geocachers, Henk, Corrie, Hermien en Dick. Het weer was al dagen niet al te best, maar vol goede moed reden wij die vrijdagmorgen richting Haaksbergen, met zo nu en dan nog een drupje regen onderweg. Bij aankomst bleek het nog rustig te wezen, maar er zouden in totaal 17 campers komen, dus zochten wij een plekje en wachten af wat er komen zou. Op de vraag of wij al wat gevorderd waren, moesten wij eerlijk bekennen groentjes te zijn. Langzaam druppelden ook de anderen binnen, evenals de regen die overging van druppelen naar gestadige regen. Dus de omgeving alvast wat verkennen, dat zagen we even niet zitten. Vrijdagavond was er in de kantine de gebruikelijke camperklets. We zagen bekende, maar ook nieuwe gezichten. Hier bleek dat er een klein groepje gevorderden was, maar het grootste deel was nog ongeoefend. De uitleg was veel en voor ons nog onduidelijk, was dit wel iets voor ons? Het leek wel erg moeilijk te zijn, maar er werd ons verzekerd dat we er eerst maar eens mee bezig moesten gaan en dat het dan best mee zou vallen. Er zijn mogelijkheden van gemakkelijk tot moeilijk, dus dat gaf nog hoop.

Zaterdagmorgen was het droog en voor de rest van de dag zou dat ook zo blijven, dus gingen we op pad voor de eerste uitdaging. In kleine groepjes, gewapend met tenminste één goed GPS-toestel, een A4 met coördinaten en vragen voor onderweg kon het avontuur beginnen. Gaandeweg moesten er vragen worden opgelost, letters moesten veranderen in cijfers, maar met wat gezamenlijk gepuzzel kwamen we er toch uit en vonden we uiteindelijk de cache vernuftig verstopt in een paaltje. Dat we dit tot een goed einde hadden gebracht gaf ons toch al een beetje voldoening. In de middag hebben we zelf nog even wat geoefend met onze eigen tweedehands GPS-apparaat die we net hadden aangeschaft, het viel allemaal nog niet mee. Voor de avond stond er een route gepland in het donker. Eerst het coördinaat vinden buiten het dorp en daarna in het bos gaan zoeken met een lampje naar de lichtgevende punaises langs de route. Dit was ook een bijzondere ervaring, in een vreemd bos langs smalle paadjes, met het uiteindelijke doel de cache te vinden en als beloning voor iedereen een dergelijk beroemde Mummelmannetje of een frisje met een hapje.

Op zondagochtend namen wij van onder de paraplu weer afscheid van elkaar. De zaterdag bleef het verassend droog, maar nu was het weer een en al nattigheid. Dat dit allemaal zeker de moeite waard is gebleken moge duidelijk zijn, de ochtendroute, maar vooral de avondroute was een belevenis! Het park Scholtenhagen en de omgeving, we werden er echt mee verrast. Er werd ons verzekerd dat wij voor vragen altijd weer aan kunnen kloppen bij de organisatie, wat best wel een geruststellende gedachte is. Ook het internet kan al vele vragen beantwoorden werd ons verzekerd. Of wij nu ook besmet zijn met het virus zal nog moeten blijken, maar zeker is dat wij gaan proberen om zelfstandig eens een cache te gaan scoren. De ervaren mensen hadden ze allemaal kunnen vinden die op fietsafstand rond de camperplaats lagen, dus in de toekomst zullen wij zeker nog een keertje terugkomen om te genieten van alles in en rond Haaksbergen en een poging doen om te geocachen.

Dick, Hermien, Corrie en Henk, bedankt voor de organisatie, de routes waren echt tot in de puntjes verzorgd, jullie hebben ons een prachtig, maar ook leerzaam weekend bezorgd!

Wander en Sandra Blokzijl

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie