‘Ja’, zei de pastoor toen ik mijn driemaandelijkse biecht had verricht. ‘Dus jullie gaan de hele maand september naar Duitsland?’ Ik bevestigde dat en zei erbij dat ik daarom dus niet naar Wijk bij Duurstede kon gaan. ‘Dan bid je als penitentie vijf weesgegroetjes, jullie komen voor straf een week eerder terug en gaan, als extra penitentie toch naar het CCN-weekend, gaat heen en zondig niet meer’. We verlieten het verregende Moezeldal en kwamen vrijdag ruim op tijd aan bij de jachthaven van Wijk bij Duurstede, waar we verwelkomd werden door Marijke en Wim. Het bleek dat 35 equipes hadden ingeschreven, dat was dus een behoorlijke groep. Het weer was goed, dus zaten er al een paar op het terras in de zon. In de loop van de middag kwamen de campers binnen en het weerzien van bekenden was hartelijk. Na de welkomsttoespraak van Wim werden we onthaald met koffie, thee en een geweldig aangeklede vlaai in diverse smaken. Wauw, dat was een goede ‘binnenkomer’. Ook de eerste consumptie werd aangeboden door de organisatie. Hilde en Dick, de eigenaren, hadden het erg druk achter de bar, maar kregen goede hulp. Zaterdag vertrok iedereen om een uur of half elf te voet of per fiets naar het 1,5 kilometer verderop gelegen centrum van Wijk bij Duurstede en in een stralende zon werden de terrassen gevuld voor een kopje koffie. We slenterden door het centrum en genoten van de vele etalages en kunstgalerijen. Lichtelijk vermoeid arriveerden we bij de molen voor alweer een koffie, nu met een groot stuk overheerlijke appeltaart. Hier werden ook de eerste noten gezongen door een vrolijk koor. Op het podium bij het de haven hebben we drie koren voor ons laten optreden en gezeten op bankjes met een grote puntzak friet, kon de dag niet meer stuk. Al met al een geweldig festival. Bij terugkomst bleek iedereen zeer tevreden, ook vanwege het weer natuurlijk. Inmiddels werden een aantal barbecues klaargezet en liepen Hilde en Dick zich een slag in de rondte om alles klaar te zetten en mooi te presenteren. Dat is ze zeer goed gelukt. Een grote variëteit aan vlees en kip, al of niet voorgegaard, stond omringd door salades en koude schotels klaar om te worden opgeladen en te worden verorberd. Het was ruim voldoende en erg lekker. De stilte werd gevuld met klanken van een troubadour, die met zijn gitaar en zijn mooie stem een prachtig repertoire ten gehore bracht. Aangevuld door achtergrondmuziek en ritmesectie was het een genot om naar te luisteren. Na de barbecue was iedereen voldaan en het feit dat we weer naar binnen moesten om het nagerecht in de vorm van vele puddingschalen, ijs en tiramisu te halen zegt genoeg.. Moe maar voldaan zochten we ons bed op. Flarden van muziek bleven ons nog een tijdje volgen, maar uiteindelijk won de slaap het toch. Zondagmorgen werden we weer verrast met mooie stukken taart en verrukkelijk hapjes. De afscheidsrede van Wim, die ook namens Marijke iedereen bedankte voor de aangename aanwezigheid bracht de handen op elkaar. Gelukkig mocht ik, ook namens alle aanwezigen, Wim en Marijke hartelijk bedanken voor de geweldige organisatie en Hilde en Dick voor de warme gastvrijheid en perfecte bevoorrading van de inwendige mens. Te horen aan het applaus was iedereen het daarmee eens. We hoefden nog niet direct weg, dus fietsten we nog naar het kasteel en de haven om nog een glimp op te vangen van het “lekko”-gedeelte. Rond half vier gingen we weer huiswaarts. Wim, Marijke, Hilde en Dick bedankt! P.S. Maandagmorgen nog even bij de pastoor langs geweest om hem te vragen om mij volgend jaar weer zo’n straf op te leggen. Het was de zonde waard. N LEK – Verslag: Guus Verdult

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie