Vrijdag 24 april. Vlijmen-Amsterdam. Gereden 101 km. Ons eerste weekend dit seizoen met de CCN-club. Ben en Astrid Lescrauwaet namen het initiatief om de eerste Koningsdag Amsterdam te organiseren voor deze groep camperaars. Ik blijf dat geweldig vinden, dat mensen dergelijke treffens willen organiseren. Zij kozen een prima camperplaats: CampCity op de Papaverweg in Amsterdam. Diverse websites geven een verschillend huisnummer: Papaverweg 50 of 54 of 55. De GPS-info wijkt ook af, maar als je N 52.39859 E 4.90113 kiest, rij je er zo naar toe. De CP ligt naast de NDSM-werf, normaal gesproken is hij 24 uur open en kan je via de betaalautomaat het hek door. Voor dit weekend waren zowel de beheerder als Ben aanwezig om mensen binnen te laten en alles in goede banen te leiden.

Onderweg we waren Vlijmen nog niet uit of we hadden al twee  ‘zwaaiers’, (de meeste camperaars groeten elkaar onderweg door vanuit de cabine een handje op te steken naar elkaar, dat zijn altijd tegenliggers op de N-wegen ).  Ik besloot het zwaaigedrag een stapje verder door te voeren: wat zou er gebeuren als wij een andere camper gingen inhalen en ik zou me omdraaien in de cabine en tijdens het inhalen even zwaaien. Nou, Wil vond me een ‘wacko’ oftewel een ‘zotje’ – voor de Vlaamse lezers- maar nee, hoor: het werd gewaardeerd. De eerste camper die we inhaalden was een Ier. Wij haalden in, ik draaide me om en zwaaide. De man zwaaide enthousiast terug, duidelijk verrast. En hij stootte zijn vrouw aan en die begon ook te zwaaien. Daarna een Belgische camper. Ook daar enthousiaste reacties. Ik vind dat Holland-promotie. Dat zo’n Ier of zo’n Belg thuis vertelt: ‘Nederland is zo leuk als camperland, joh. Zelfs als ze je inhalen zwaaien ze nog.’ Wellicht compenseert dat een beetje het wisselvallige weer in Nederland en de hogere prijzen voor overnachting, vergeleken met bijvoorbeeld Duitsland en Frankrijk .

Dat is toch echt ‘Holland-promotie’, of niet dan? Willem Alexander en Maxima doen dat ook. Nou ben ik wel niet zo knap als Maxima, maar ik doe de promo dan ook gratis! De andere optie is dat Belgen en Ieren voortaan aan elkaar doorgeven dat er in sommige Nederlandse campers toch wel hele gekke wijven zitten. We arriveerden wat vroeger dan gepland, maar dat was geen probleem, we mochten het hek door en naar een plekje waar we aan de stroom konden. Ben kwam ons ook meteen begroeten, erg leuk! En we werden uitgenodigd om een borreltje te komen drinken om half vijf bij zijn camper. Al snel zaten gaandeweg steeds meer mensen in groepjes te genieten hier, aan de koffie of aan de wijn, zo het altijd gaat. Voor ons was het een heerlijk weerzien met campervriendjes. We mochten naast Harm en Poldine gaan staan, Michel en Joke waren ook al gearriveerd en Jos en Paula staan ook niet ver bij ons vandaan. Om half vijf vertrok iedereen met eigen stoeltje richting de camper van Ben en Astrid. Wij hadden verwacht dat ‘borrelen’ inhield: eigen drankje meenemen. Maar niets bleek minder waar, gastvrijheid ten top: Ben en Astrid trakteerden iedereen als begin van dit weekend op een Oranje-bittertje! En nog één en nog één…. Ik durf niet te gokken hoeveel flessen Oranjebitter er door gingen. Ben had ingeslagen, hij ging als perfecte gastheer de kring maar rond en rond… Heerlijk, iedereen was aan het genieten. De kring werd groter en groter en grappig: als er een camper binnen wilde die niet bij CCN hoorde, dan moesten de mensen boven en onderaan de kring even met de stoeltjes opzij. Het leek ook op een circus-arena: mensen die dat aanzagen en dachten: ‘Wat? Komt er hier een optreden? Is er een circusact?’ Een paar mountainbikers die met de fiets tussen de kring door fietsten kregen applaus en ze deden niet eens kunstjes, ha ha! Iedereen kreeg verder van Astrid goede uitleg over het pontje en over zakkenrollers. Tja, die zijn er in alle grote steden natuurlijk, dat is nou eenmaal zo. Ik vond Astrid en Ben echt een supergoede gastvrouw en gastheer, hoor. Compliment! Onze groep gaat morgen pas de stad in. Ik ben tot aan de tanden toe gewapend, eh. Wat het oranjegebeuren betreft dan hè, met echte wapens moet je Amsterdam natuurlijk niet in, want dan kom je volgens mij niet ver. Zo eindigt dag 1 en Wil en ik hebben genoten, BIG TIME!

Zaterdag 26 april 2014. Amsterdam. Gereden: 0 km. Gevaren: 10 minuten. Gisteren lekker buiten gezeten tot ’s avonds laat, echt een zachte avond met aangename temperatuur. Heerlijk geslapen. Vanochtend vertrok ons gezelschap richting het (gratis!) pontje over het IJ. Dat is echt super geregeld hier, het pontje brengt je naar de achterkant van het Centraal Station en dan sta je meteen midden in hartje Amsterdam. Vanaf de camperplaats hier naar het pontje is slechts tien minuten lopen. Normaal vaart het pontje elk half uur, tot 11 uur ’s avonds, maar vanwege Koningsdag gingen ze heen en weer (zoals Drs. P eens in een liedje zong), de hele dag door. Dus geen wachttijd. Op weg naar het pontje was ook het een en ander te doen: Oranjemarkt en kraampjes en een paar beeldend kunstenaars. Eén kunstenares was blokken asfalt wit aan het kleuren. HHH ( Harms Heerlense Humor): ‘Doet u ook plafonds?’ En over humor gesproken: We liepen het station uit en daar zie je een reclame van Canal Cruise. Maar als je aan komt lopen, dan staat daar net een paal voor de letter C. Canal zonder C ervoor…. . Merkt Jos heel droog op: ‘Goh… ik weet niet of dat wel een leuke vakantie zou zijn…’ Mijn kleding: oranje shirtje met de opdruk: ‘Ik maak de leeuw in je los’. Zoals eerder geschreven trek ik al jaren geen volle zalen meer, maar ik dacht: ‘Goh, die tekst.. eens kijken wat er gebeurt.’ Nou, hetzelfde als alle andere keren: Helemaal NIKS natuurlijk. Verder had ik een oranje slinger om en polsbandjes in rood/wit en blauw. Amsterdam bruiste en Amsterdam kleurde langzamerhand steeds meer oranje, dat was geweldig leuk om te zien. Wij zagen wat vrije tafeltjes bij een steak house ( we zijn met 8 personen en dan is het moeilijker om in een drukke stad een plekje te vinden). In eerste instantie voor alleen koffie, we vroegen of dat mocht -gezien de drukte- dat we die plekken innamen voor alleen koffie. Ja, dat mocht. Maar ja, toen hadden we toch méér zin in bier. En dat smaakte goed (de 0.35 cl variant). En toen kregen er toch een paar honger. En bij de maaltijd ook weer een biertje erbij. De ober – hele aangename man – moest er om lachen, dat we gingen van ‘alleen koffie’ naar een biertje en nog een biertje en een hapje eten. Zo had hij voor die drie tafeltjes nog een onverwacht hoge omzet. Daarna gingen we verder het centrum in, genoten van alle feestende mensen op bootjes. Waar wij stonden te kijken en stonden mee te genieten van de feestvierders op bootjes, zagen we aan de overkant Gordon op een terrasje staan. En veel mensen op de bootjes zagen dat ook, hij werd begroet met gejuich en gezwaai. Tot mijn verbazing was er ook nog een Hare-Krishna-groep aanwezig, ik wist niet eens dat die groep nog bestond, ik ken dat uit de jaren 60/70 en natuurlijk uit de musical ‘Hair’. Daardoor, in combinatie met de hasjgeuren die ik regelmatig rook deze dag, waande ik me heel even in de flowerpowertijd. Moe maar voldaan gingen we weer richting camperplaats en zaten nog even gezellig bij elkaar totdat iedereen het te koud kreeg. De wandeling terug naar het pontje leek langer dan de heenweg. Dat komt door de uren slenteren, plus dat de stad steeds voller stroomde met Oranjegangers. Maar dat kun je op Koningsdag verwachten, nietwaar? Wel hebben we onderweg leuke dingen gezien. Een gewoon woonhuis, waarbij een bord stond dat ze twee koninklijke toiletten hadden, een plasje doen kostte 1 euro. Ze verkochten ook bier en wijn, dus volgens mij dubbele winst. Geef die mensen eens ongelijk. Verder kwamen we zowaar in Amsterdam een kroeg tegen, die ‘De Brabantse Aap’ heette. Wil vroeg me voor die kroeg te poseren en dat deed ik. Maar achteraf had ik grote twijfel of dat nou wel zo complimenteus bedoeld was naar mij toe. Maar ik geef hem het voordeel van de twijfel. Bij de informatie op de CCN-site stond voor dit treffen al vermeld dat het feest is in Amsterdam en dat er enige ‘geluidsoverlast’ zou zijn. Ik heb er totaal geen last van gehad, laat staan overlast! Want welzeker was het een feestje en zoals altijd en overal waar massaal feest gevierd wordt met muziek erbij, hoor je dan van ver het geluid van de bassen. Prima toch, mensen die plezier hebben, dat is altijd leuk en het monotone geluid hoor je na een kwartier al niet meer. Morgen is deze groep door Ben en Astrid uitgenodigd om gezamenlijk een bakkie koffie te drinken als afsluiter. Het is bedtijd voor mij. Morgen helaas alweer naar huis. Zondag 27 april 2014. Amsterdam – Vlijmen. Gereden: 100 km We hebben dit weekend enorm gemazzeld met het weer, maar vanochtend werden we wakker met regen. Toch nog een bakkie koffie gedaan, maar wel met de paraplu op. De terugreis verliep prima. Ook dit keer was het weekend voor ons weer een bijzonder prettige ervaring. Ik wil als afsluiting graag Ben Lescrauwaet en zijn vrouw Astrid een enorm compliment geven voor dit initatief, de organisatie en hun gastvrijheid. Echt top, dat mensen dat belangeloos op zich nemen! Wil mag weer 101 km op de teller op de main site bijschrijven.

Tekst: Giely / Foto’s: Astrid Lescrauwaet

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *